Een ziek huisdier mag wat kosten

Dierenkliniek

De zorg voor een huisdier is steeds meer gaan lijken op de zorg voor een mens. Een huisdier is een deel van de familie en daar zorg je voor.

Hond Fenrir in de MRI-scan bij de Specialistische Dierenkliniek Utrecht. Foto Ilvy Njiokiktjien

„Je kunt niet zeggen: hij is stuk, ik koop een nieuwe.” Edgar Scheepens (44) is aan het woord, dierenarts-specialist en oprichter van de Specialistische Dierenkliniek Utrecht (SDU). Hier, in zijn kliniek, worden huisdieren patiënten genoemd, zorg voor mensen dan juist weer „de humane zorg”, en op de ontvangstbalie staat geen glazen pot met pepermuntjes, maar met hondensnoepjes. De dierenarts vertelt over het veranderende perspectief op het houden van huisdieren. Werden ze vroeger, zo zegt Scheepens „meer als gebruiksvoorwerp gezien”, nu zijn huisdieren „echt deel van de familie”. Scheepens: „Mensen beseffen, nu misschien meer dan eerst, dat het om een lévend wezen gaat.”

Die veranderde houding heeft directe invloed op zijn bedrijf, of beter gezegd: op de groei ervan.

In de kliniek van Scheepens kunnen – de naam zegt het al – huisdieren specialistische zorg krijgen. Huisdiereigenaren komen er alleen terecht met een doorverwijzing van de dierenarts. Heup van de hond kapot? Dan kun je hier een kunstheup laten plaatsen. Vermoeden van een tumor? CT-scan. Kapotte elleboog? Kijkoperatie. Kruisband versleten? Op de operatietafel.

Nederland, Utrecht - Hond Fenrir in de MRI-scan bij de Specialistische Dierenkliniek Utrecht. Fotografie: Ilvy Njiokiktjien
Nederland, Utrecht - Een dierenarts opereert een hond in de operatiekamer bij de Specialistische Dierenkliniek Utrecht. Fotografie: Ilvy Njiokiktjien
Nederland, Utrecht - Een dierenarts opereert een hond in de operatiekamer bij de Specialistische Dierenkliniek Utrecht. Fotografie: Ilvy Njiokiktjien
De Specialistische Dierenkliniek Utrecht.
Foto Ilvy Njiokiktjien

Scheepens werd in 2008 eigenaar van de SDU, toen een paar man groot. In 2011 verhuisde hij de kliniek naar het pand waar ze nu zitten: een modern gebouw, net achter de rode geluidswal bij Utrecht aan de A2. Hij liet het pand zelf bouwen, met grote ramen rondom: voorbijgangers kunnen zo de operatiekamers inkijken. Inmiddels werken er 25 mensen bij de kliniek, waaronder specialisten in oogheelkunde, KNO, radiologie, chirurgie.

De zorg voor het huisdier is steeds meer op de zorg voor de mens gaan lijken. De kliniek met operatiekamers verschilt in haast niets van de kamers in een gewoon ziekenhuis – de ziekenhuisbedden zijn hier kooien en alles is in een net iets kleiner formaat, maar verder: hetzelfde. Beademingsapparatuur, anesthesiemachines, grote LED-lampen boven de operatietafels, chirurgen in blauwe pakken. Op een whiteboard staan de negen behandelingen van vandaag, een donderdag, genoteerd: Roxy, Ziva en Ramses gaan onder meer onder het mes.

Het afgelopen decennium is er een „enorme groei” geweest in wat er mogelijk is, vertelt Scheepens. „De kwaliteit van de apparaten is zoveel beter dan tien jaar geleden.”

Professionalisering

Nu de veterinaire zorg verder professionaliseert, begeven ook grote commerciële partijen zich op de markt.

Vorig jaar werd de SDU overgenomen door het Zweedse AniCura, eigenaar van 150 dierenziekenhuizen- en klinieken in zes Europese landen. AniCura, dat in 2016 een omzet van omgerekend 250 miljoen euro had, is bezig een stevig marktaandeel in de veterinaire zorg in Nederland te verwerven. Onlangs maakte het Zweedse concern bekend Sterkliniek Dierenartsen over te nemen, een samenwerkingsverband van ruim tachtig Nederlandse klinieken. AniCura koopt de overkoepelende holding, de praktijken zijn in handen van franchisenemers. Zij kunnen nu beslissen of ze eigendom worden van het Zweedse bedrijf of een franchisevestiging blijven.

Scheepens besloot vorig jaar zijn kliniek te verkopen om, zo zegt hij zelf „ ondernemerstaken” te kunnen overdragen. Inkoop, scholing, personeelszaken: dat wordt nu door de Zweden geregeld.

Groeimarkt

Niet alleen AniCura heeft interesse in Nederlandse klinieken: andere grote spelers zijn het eveneens Zweedse Evidensia, dat 40 locaties in Nederland telt, en DierenDokters met veertien locaties. De consolidatie is in de Angelsaksische wereld al veel langer aan de gang. „Het is eigenlijk raar dat er in Nederland niet eerder iemand in is gesprongen, zegt Scheepens. „Hier is groei te halen.”

Nederland, Utrecht - Verband met pootafdrukken bij de Specialistische Dierenkliniek Utrecht. Fotografie: Ilvy Njiokiktjien
Nederland, Utrecht - Hond Fenrir in de rontgenkamer bij de Specialistische Dierenkliniek Utrecht. Fotografie: Ilvy Njiokiktjien
De Specialistische Dierenkliniek Utrecht.
Foto Ilvy Njiokiktjien

Een brancheanalyse van de Rabobank bevestigt dat beeld: de markt groeit naar verwachting 2 tot 4 procent per jaar. Nog wat cijfers dan: in de branche ging in 2015 537 miljoen euro om; gemiddeld besteedde een diereigenaar in datzelfde jaar 159 euro per dier bij de dierenarts. Een bedrag waarvoor je bij de SDU als huisdiereigenaar vrij weinig kan.

Neem de kunstheup. Wie die voor zijn hond of kat kiest, is al gauw zo’n 3.500 euro kwijt. Ruim 2.000 euro voor de kunstheup zelf, 750 euro voor de CT-scan, plus consult- en operatiekosten. Nu is een kunstheup een van de duurdere ingrepen, maar gemiddeld is een huisdiereigenaar in de kliniek wel tussen de 1.000 en 2.000 euro kwijt, aldus Scheepens. Dat zijn hoge prijzen, beaamt de dierenarts, maar, benadrukt hij: „Een behandeling duurt gemiddeld drie tot vier uur, dat is van binnenkomst tot vertrek, en er komen al gauw drie man aan te pas.” Bovendien, zo zegt Scheepens, is de apparatuur die ze in de kliniek nodig hebben een flinke investering. Hij wijst op de ledlampen: „15.000 euro.” En naar het anesthesie-apparaat: „Tweedehands. 8.000 euro. AniCura maakt dat mogelijk.”

Kim Noorman (29) haalt Ziva, een zwarte pitbull, op uit de kliniek. Haar hond werd geopereerd aan haar kruisband, en onderzocht op een mogelijke tumor. Hond Ziva liep al tijden slecht, toen medicijnen niet bleken te werken werd ze door de dierenarts doorverwezen naar hier. „Ze is echt mijn huisgenoot. Ik woon verder alleen”, vertelt Noorman terwijl Ziva wakker wordt uit haar verdoving. „ Als ze door de operatie nog een goed leven kan leiden, is het mij het geld waard.”