Recensie

Actress maakt complexe dance voor de dansvloer

Darren Cunningham, beter bekend als Actress, zei bij zijn vorige dystopisch getinte album Ghettoville (2014) dat het de laatste was. De muziek was prachtig zwart, composities vielen uiteen als los gruis. Nu is is er toch een vijfde album, AZD (spreek uit: azid). Het draagt net zo goed Cunnighams handtekening - tegendraadse, complexe ritmes waarover een grofkorrelig filter is gelegd - maar klinkt toch gelikter. Soepel zwierende synths voeren de boventoon op ‘FANTASYNTH’ (net als bij Kendrick alle titels met hoofdletters). AZD leunt minder op hip hop-invloeden dan eerder werk. ‘It makes me wonder that everything has different meanings’, mijmert een Brit terwijl iemand Japans praat op ‘X22RME’. Maar afgezien van filosofisch gepraat drijft datzelfde nummer met een vet rollende groove iedereen onverbiddelijk richting dansvloer, net als houseclassic ‘RUNNER’. AZD is schurend, desoriënterend en complex, maar ook gemaakt voor de club.