Net als Ali glorieert hij op Wembley

Anthony Joshua, de nieuwe Britse posterboy, verdedigde zaterdag in Londen met succes zijn wereldtitel in het zwaargewicht. Hij versloeg de legendarische Wladimir Klitsjko: de Oekraïener bokste als in zijn beste jaren. Ze maakten er een onvergetelijk gevecht van.

Anthony Joshua wordt uitgeroepen tot winnaar nadat hij Wladimir Klitsjko knock-out heeft geslagen. Foto Nick Potts/AP

De Britse versie van Muhammad Ali heet Anthony Joshua. Zaterdagavond glorieerde de 27-jarige bokser op heilige grond, in de ring boven de middenstip in het stadion waar de nationale voetbalploeg in 1966 onder aanvoering van Bobby Moore de wereldtitel veroverde, door West-Duitsland te verslaan. En waar drie jaar eerder Muhammad Ali, toen nog Cassius Clay, tegen het canvas werd geslagen door een Britse voorvader van Anthony Joshua, Henry Cooper. Om vervolgens op te staan - naar eigen zeggen was Clay neergebeukt in een moment van onoplettendheid, afgeleid door actrice Elizabeth Taylor (Cleopatra), vlakbij de ring - en zoals door hem voorspeld in de vijfde ronde bijna letterlijk gehakt te maken van de bokser die voor 55.000 toeschouwers het thuisvoordeel had. Coopers hoofd zat onder het bloed en de scheidsrechter maakte een eind aan het gevecht. Clay was ongeslagen gebleven en won die dag zijn negentiende gevecht.

Zaterdagavond zaten er 90.000 toeschouwers in Wembley, met oude kampioenen als Evander Holyfield en Lennox Lewis ‘ringside’, waar ze het bloed en het zweet van de gladiatoren konden voelen. Ze zagen een gevecht dat alle kanten opging en dat elf ronden duurde. Net als in 1963 bij Clay tegen Cooper maakte de scheidsrechter een einde aan het gevecht, na een geweldsuitbarsting van Anthony Joshua. Voor de zoveelste keer die avond stak in de arena een orkaan van gejuich op; de nieuwe sportheld van Groot-Brittannië had na een gevecht van ruim drie kwartier de vewachtingen waargemaakt. Hij was al wereldkampioen van boksbond IBF, nu mocht hij zich ook titelhouder noemen van twee andere grote bonden, WBA en IBO.

Achttien knockouts op rij

De carrière van Anthony Oluwafemi Olaseni Joshua, zoon van Nigeriaanse ouders, geboren en opgegroeid in het dicht bij Londen gelegen Watford, heeft alle kenmerken van een komeet. Overtuigend ontdeed hij zich in al zijn voorgaande achttien partijen van zijn tegenstanders, met achttien knockouts op rij, maar de man van staal die hij zaterdagavond tegenover zich had op Wembley, was van een ander kaliber.

Uitdager Wladimir Klitjsko stond tussen Joshua en een gouden toekomst. Dit zou de eerste grote test worden voor de Brit. Het Amerikaanse bokstijdschrift The Ring - de zelfverklaarde bijbel van het boksen - besloot een recent artikel over het boksen in Groot-Brittannië met de woordgrap Land of Hype and Glory. Maar Joshua loste zijn belofte in.

Een half uur voordat hij in zijn hagelwitte badjas met goudkleurige biezen vanuit de catacomben naar de boksring wandelde, met een stop halverwege tussen zijn metershoge, brandende initialen en orgastisch vuurwerk, had Joshua nog een tweet de wereld ingestuurd, in hoofdletters, en met spaties: R E A D Y.

Twee extreem getrainde sporters stonden op Wembley tegenover elkaar, met lichamen vol spierkabels, en een bijna tastbare wil om te winnen. En dat in een entourage die in het boksen ongeëvenaard was, met een Brits na-oorlogs toeschouwersrecord. Opgehitst door zelfgekozen muziek (Klitsjko: Can’t stop, van de Red Hot Chili Peppers, Joshua: Seven Nation Army van de White Stripes) en na het Oekraïense volkslied het massaal meegezongen God Save the Queen. Met als apotheose de theatrale aankondiging van de Amerikaan Michael Buffer: ‘Let’s get ready to rumble.’

Onvergetelijke vijfde ronde

En een rumble werd het. Beurtelings trokken Joshua en Klitsjko het initiatief naar zich toe. ‘AJ’ haalde het beste in de oude strijder naar boven, en tot aan de vijfde ronde kon het gevecht nog alle kanten op. En toen explodeerde Joshua, in een ronde die een plek zal vinden in de lijst van mooiste boksronden ooit. Ontketend sloeg hij de Oekraïener in het begin van die vijfde ronde met een stotencombinatie neer, maar Klitsjko kwam op tijd weer overeind. Waar de Brit de strijd had kunnen beslissen, gaf hij Klitsjko, inmiddels met een bloedende snee boven zijn linkeroog, de kans zich te herstellen. En toen waren de rollen plotseling omgedraaid en wist Joshua niet meer waar hij het zoeken moest. Zijn offensief aan het begin van die ronde had zoveel energie gekost, dat het er alle schijn van had dat hij daar een hoge prijs voor zou moeten betalen.

Maar Klitsjko slaagde er niet in om de dolende Joshua de genadeklap te geven. Opeens weer een opleving van de Brit. Maar in de zesde ronde leek Joshua’s droom om ‘the greatest’ te worden voorbij. Klitsjko sloeg hem tegen de grond, maar ook hij herstelde zich. In zijn 69ste profgevecht danste Klitsjko als Ali in zijn beste jaren. Met zijn linker tastte hij af, hij loerde op zijn kans om het duel te beslissen. Joshua daagde Klitsjko verbaal uit: kom maar op.

Zestien van zijn achttien profpartijen had Joshua in de eerste drie ronden beslist, en twee keer deelde hij de beslissend klappen pas in de zevende ronde uit. In Wembley begaf de Britse wereldkampioen zich op onbekend terrein toen de bel voor de achtste ronde klonk. Hij leek in de val te trappen van de sluwe Oekraïener, die heel goed wist hoe het was om de volle twaalf ronden te moeten gaan.

Foto Nick Potts/AP

Klitsjko als herboren

Klitsjko toonde zich op zijn 41ste opeens een bewegelijke bokser, die vaak het initiatief nam en een kant van zichzelf liet zien die hij jarenlang verborgen had gehouden. Totdat hij bijna anderhalf jaar geleden in Düsseldorf als wereldkampioen werd onttroond door de inmiddels bijna vergeten anti-held Tyson Fury, verdedigde de Oekraïener zijn wereldtitel meer dan tien jaar effectief, maar zelden op spectaculaire wijze. In Londen leek Klitsjko herboren. Hij voelde zich als uitdager weer de jager in plaats van de man op wie jarenlang gejaagd werd, zei hij vooraf, en daar handelde hij naar. Maar uiteindelijk vloeiden ook bij hem de krachten weg.

In de elfde ronde had Joshua het initiatief, aanvankelijk zonder overtuiging. Tot hij Klitsjko met een uppercut neersloeg. Maar weer stond de Oekraïener op, om meteen daarna opnieuw neer te gaan. Joshua mocht nog even op hem inbeuken, langer dan velen lief was. Maak er nu een einde aan, smeekten boksliefhebbers de Amerikaanse arbiter David Fields. Joshua raakte Klitsjko overal boven de gordel; het waren de brute slotakkoorden van de regerend wereldkampioen. Pas toen greep Fields in.

Winnaar prijst verliezer

Na een slijtageslag van drie kwartier die de boeken inging als een van de boeiendste titelgevechten in het zwaargewicht, ging Joshua op de touwen staan en stak hij zijn armen in de lucht. Michael Buffer scandeerde nog één keer de naam van de winnaar, Anthonyyyyyyyyyy Joshuaa. De hoofdrolspeler bedankte het publiek en sprak vol respect over zijn tegenstander, die hij een rolmodel binnen en buiten het boksen noemde. Met een prettig vooruitzicht stuurde hij het publiek naar huis: ,,Ik word alleen maar beter.” Ook dat hadden de talrijke Amerikaanse verslaggevers genoteerd. Zij vlogen terug in de wetenschap dat Groot-Brittannië het kloppende hart van het profboksen is.

Joshua en Klitsjko maakten in Londen reclame voor hun sport. Bij RTL7, dat de partij uitzond, vatte voormalig K1-vechter Remy Bonjasky het treffend samen: wat we vanavond hebben gezien, was bijna een Rocky-film. Voor het eerst sinds Mike Tyson uit de boksring stapte, is boksen (in het zwaargewicht) weer leuk. Jammer dat Muhammad Ali er niet meer getuige van kon zijn hoe Joshua, net als hij, zijn negentiende profgevecht in Wembley won en onoverwinnelijk bleef.