Column

Gebroken

Georgina Verbaan

Kinderen spelen tussen de buien door in een mager lentezonnetje, de postbode doet zijn ronde zoals elke dag, in cafés wordt gelachen en in clubs gedanst, op tv spreekt men over de Franse presidentsverkiezingen, of over het belang van de wetenschap, het gevaar van klimaatverandering en nucleaire dreiging. Alles gaat maar door en door, mensen huwen, mensen baren, mensen scheiden, mensen haasten, mensen rijden, mensen sparen en J. Ponsen-Nolle ziet het met lede ogen aan. Zelfs in de supermarkt lijkt niemand doordrongen van het leed van alle dag. De onzichtbare pijn die onschuldige mensen meetorsen, tegen hun wil in. Helaas.

Het kan je zomaar overkomen, weet Ponsen-Nolle. Wanneer je het het minst verwacht. In je weekend bijvoorbeeld. Het noodlot komt altijd onverwacht. Achteraf zeggen mensen die het overkomen is dat de omstandigheden voor het gebeurde zo normaal waren. Zo gewoon. Je verwacht het niet. Je zet, zoals Jvolk overkwam, salade, vis, kaas en paté neer en voor je het weet is het zover. Het noodlot tikt je grijnzend op de schouder tijdens het eerste optreden van The Voice Kids, en daarna is niets ooit meer hetzelfde.

Het weekend, ooit het rustpunt in een volle week, het anker dat je overboord gooide, in de overtuiging dat het zich na vijf dagen heen en weer geslingerd te zijn door woeste golven, in de bodem zou graven, rotsvast in een kalme zee, dat is niet meer. Waar het weekend ooit iets was om naar uit te kijken is het voor sommigen verworden tot iets om tegenop te zien; Zou het weer gebeuren?

Meike26 weet de machteloosheid kernachtig te verwoorden: „Ik wilde een leuke avond met vrienden (…) Stond ik mooi voor gek!” Een klein kartonnen doosje van 100 gram blijkt een paard van Troje. Meike26: „Van de buitenkant wist ik niet dat dit helaas zo was.” Marjenjoy gaat na haar ervaring EMDR proberen: „Ik heb drie pakken toast gekocht bij de AH en in alle pakken was 75% gebroken !!!! Geërgerd heb ik de hele toastjes gesmeerd maar ook tijdens het smeren gingen ze kapot.” Hoewel de Melba-toastjes van Buitoni op de website van AH worden aangeprezen als „lekker bros en krokant” overvalt veel mensen, zoals Meike26 en J. Ponsen-Nollen, het brosse aspect van de toast. „Ik kan hier niks meer mee”, het is kortom grievend leed dat dringend erkenning verdient. „Ik had graag gewild dat deze heel waren zodat ik dit gewoon kon gebruiken. Maar helaas…”.

De aanschaf van de toast leidt tot diepe teleurstelling, en totale ontgoocheling, zelfs bij geharde mensen: „Hoewel vaker breuk van toast ervaren vormde de aanschaf van een doosje op 14 april j.l. wel een dieptepunt.” Op de website van AH staat ook ten onrechte dat de toast „ideaal voor elke gelegenheid” is. Ja, als je duiven wil voeren. Niet als je visite hebt. Aliekuijt: „Erg vervelend als je bezoek een toastje gaat serveren en de grootste helft kunt weggooien.”

Het zal u inmiddels niet verbazen dat „in een handige verpakking waarin ze altijd vers blijven” ook een loze kreet is. De toast wordt regelmatig ervaren als „Muf”. L.F. is er kort over „Het is onderhand niet leuk meer.” M. van Heijst kan na een korte crisisopname inmiddels wel over een oplossing nadenken: „Ik zou graag hele toastjes ontvangen.”

Dus als u écht wilt weten wat er speelt in de samenleving, kijk dan op www.klacht.nl. Want we hebben het nog niet eens gehad over het leed dat de woordzoeker in AH’s lentekrant heet. Het antwoord was ‘Sprookjesbos’ maar denk maar niet dat je ergens met je oplossing terecht kunt. Slordig!