Digitale cultuur

Alles al gemaakt en gedaan? Nee hoor, iedere keer weer nieuw

Illustraties Cyprian Koscielniak

Alle beelden zijn al eens gemaakt, alle verhalen zijn al eens verteld. Het lijkt er soms op dat deze gedachte in de kunstwereld gemeengoed is geworden.

Ook Janneke Wesseling neemt deze stelling in haar recensie over digitale cultuur in het Stedelijk Museum zonder commentaar over (Kunstenaar Seth Price verwerkt het internet, NRC 20/4).

De professionele kunstenaar van nu ‘herkadert’, en zijn taak bestaat er uit bestaand beeldmateriaal – via internet onbeperkt voorhanden – opnieuw te ordenen en op die manier van commentaar te voorzien. Toch is mijn ervaring, als studentendecaan in het kunstonderwijs, een andere.

Hedendaagse studenten blijven ondanks deze ontwikkeling hun eigen verhalen vertellen, hierbij gebruikmakend van hun eigen beeldmateriaal.

Hoe kan het ook anders? Studenten van nu hebben door digitale technieken oneindig veel nieuwe mogelijkheden om hun eigen beeldmateriaal te creëren en daarmee hun eigen verhaal te vertellen. Deze verhalen kunnen bestaan uit een persoonlijk commentaar op de wereld om hen heen, maar kunnen ook betrekking hebben op maatschappelijke ontwikkelingen of veranderingen. In die zin zijn hun verhalen per definitie nieuw, ook al is volgens de gangbare opvatting alles al eens gedaan en is elk verhaal verteld.