‘Op ál onze verjaardagen’, zegt de koning

Diner met de koning

Op vrijdagavond mochten 150 burgers die tegelijk met koning Willem-Alexander jarig waren, komen dineren. „Dit wilde ik niet missen.”

Op de Dam in Amsterdam stonden op vrijdagavond alle gasten van Willem-Alexander bij elkaar voor een grote selfie – volgens de koning een ‘us-fie’ – samen met anderen die er toevallig waren. Foto Remko de Waal/ANP

In de Burgerzaal van het Paleis op de Dam, op vrijdagavond, gaan 150 glazen witte wijn omhoog. „Op ál onze verjaardagen”, zegt koning Willem-Alexander en hij drinkt. Zijn gasten: mensen die net als hij op 27 april 50 jaar zijn geworden of op die dag een andere leeftijd vierden die je door vijf kunt delen. Aan een van de tafels zet Syed Mustaffa (35), als enige met een hoofddoek, haar wijn weer snel neer en pakt een glas water.

Ze komt uit Maleisië, woont sinds twee jaar in Rotterdam met haar Nederlandse man en hun dochtertje van één. „Ik heb me opgegeven via Facebook”, zegt ze in het Engels. „Maar ik dacht niet dat ik zou worden uitgenodigd, want ik ben geen Nederlander. In juni of juli doe ik mijn inburgeringsexamen.”

Aan de tafel van Willem-Alexander en Máxima zit de enige honderdjarige, achterovergeleund in een rolstoel. Ze wordt door Willem-Alexander aan de anderen voorgesteld als „mevrouw Richardson, geboren op Sint-Maarten, daarna verhuisd naar Aruba, nu woonachtig in Brunssum, negen kinderen”.

Voor het verjaardagsdiner van Willem-Alexander hadden zich 11.493 mensen aangemeld. Er was geloot, twee zegden op het laatste moment af. Van vijftig lakeien kregen ze, in een uur en een kwartier, zalmtompouce met gerookte forel, gebakken rundersteak met witlof en een hazelnootschuimtaartje toe.

‘Onschuldig verhaal’

Tussen het toetje en de koffie hebben ze een kwartier om naar de tentoonstelling te kijken die vanaf deze avond vijftig uur lang onafgebroken open blijft in het paleis: over Nederland in de afgelopen vijftig jaar. Samen met de koning en de koningin lopen de gasten langs de groene jurk die Beatrix droeg bij de onafhankelijkheidsverklaring van Suriname, de wieg waar Willem-Alexander als baby in lag en daarna ook zijn drie dochters, een voetbalshirt met de handtekening van Johan Cruijff erop. En de afstudeerscriptie van Willem-Alexander: over de Nederlandse reactie op de beslissing van generaal De Gaulle om uit de NAVO te treden. „Van de politiek mocht het niet openbaar worden”, zegt Máxima tegen een paar gasten. „Maar het is natuurlijk een onschuldig verhaal.”

De honderdjarige Ernestine Richardson wordt door een lakei weggereden, ze moet uitrusten. Zij is de enige die iemand mocht meenemen: haar dochter. Alle anderen kwamen alleen. „Daardoor was iedereen heel vriendelijk en open”, zegt Patricia Buskermolen (45) uit Barsingerhorn. Ze loopt met krukken, twee dagen geleden lag ze nog op de operatietafel voor een knieprothese. „Dit wilde ik niet missen.”

Syed Mustaffa zegt aan het eind van de avond dat ze in de Burgerzaal haar kennis over Nederland, van de inburgeringscursus, heeft getest. „Over het verschil tussen mensen in het noorden en het zuiden. Of het klopt dat ze in het zuiden blijer en levendiger zijn.” Haar buurman aan tafel werkte vroeger bij de politie. „Hij vertelde over de Gouden Koets en toen dacht ik: ja, die ken ik! Uit mijn Kennismaatschapij-boek.”