Ouderen boos over gedwongen verhuizingen

Seniorenflat

Bewoners van een ouderenflat in het Rotterdamse Ommoord moeten verhuizen voor de komst van een dementie-afdeling. „Een schande hoe dit is aangepakt.”

Olga Verwaal en Johan Zwanenburg moeten verhuizen. Ze kwamen juist hier wonen vanwege het uitzicht. Foto Rien Zilvold

In Ommoord is commotie ontstaan door de verplichte verhuizing van 70-plussers. Bewoners van de onderste verdiepingen van ouderenflat Te Hoogerbrugge 4 moeten plaats maken voor een gesloten dementie-instelling. Ze worden verhuisd naar andere woningen in het flatgebouw. Stichting Ouderenhuisvesting Rotterdam (SOR), eigenaar van de flat, wil zo de leegstand in de flat tegen te gaan. De bewoners weigeren zich hierbij neer te leggen.

Olga Verwaal (73) en Johan Zwanenburg (78) zijn twee van de bewoners die moeten verhuizen. Ze wonen in een appartement op de derde etage, waar ze vanuit een groot raam uitkijken op lager gelegen weilanden. Nu, in de lente, zijn er lammetjes te zien. „Voor dit uitzicht hebben we het appartement gekozen”, zegt Olga. „Een keer wilden we verhuizen, en dan moest het direct goed zijn. Hier wilden we blijven tot het einde.” Johan lacht: „En dan hopen we natuurlijk dat we 98 worden.”

Op 23 november vorig jaar kreeg het koppel een brief in de bus. De SOR zou een week later de plannen over hun flatgebouw bekend maken. „Renovaties misschien?” dacht Olga. Maar begin december werd duidelijk: ze moesten verhuizen. Net als de bewoners van de 18 overige woningen van verdieping één tot en met vier Johan neemt een slok van zijn bier en zegt fel: „Wij voelen ons erg onrespectvol behandeld. We zijn een klein muisje tegenover de machtige SOR. Sommige bewoners zijn ver in de negentig, en raken helemaal in de war van zo’n besluit.”

We zijn een klein muisje tegenover de machtige SOR

„Het is een schande hoe ze dit hebben aangepakt”, vindt Tinie van Dulken (82), een andere bewoner die moet verhuizen. „Vooral dat we dat op 1 december pas te horen kregen. Nou dat was een gezellige kerst, iedereen maar huilen.”

Zorg en wonen

Tinie en haar man Ed (85) zijn vooral boos dat ze boven dementerenden moeten gaan wonen. Tinie: „Met alle respect, maar mijn man heeft eerder boven een dementie-instelling geleefd. ‘s Nachts gaan die mensen gillen en huilen.” Ed gruwelt ervan. „Dat gaat door merg en been”, zegt hij. Hij slaapt tegenwoordig slecht en heeft paniekaanvallen, volgens zijn vrouw.

Hassan Najja, directeur-bestuurder van de SOR, begrijpt dat de bewoners zich zorgen maken. „Maar”, zegt hij, „de combinatie tussen zorg en wonen is niet nieuw, het is een trend die doorzet omdat iedereen steeds langer zelfstandig thuis moet en wil wonen.” Op tien van hun andere locaties gebeurt dat nu al. „Daar gaat het allemaal goed.” Volgens de SOR is het ombouwen van een deel van de appartementen in gebouw 4 de beste oplossing voor de leegstand. „Die is als sociale woningcorporatie niet te verantwoorden.”

Ook dreigde zorgverlener Aafje weg te gaan uit Te Hoogerbrugge, omdat haar subsidie voor dit jaar is weggevallen. „Een alternatief zou zijn geweest dat we gebouw 4 zouden verkopen, of dat er jongeren of asielzoekers in waren gekomen. Dat lijkt ons nog minder wenselijk voor de leefbaarheid”, aldus de SOR-bestuurder. Waarom ze de bewoners pas zo laat op de hoogte brachten? „Zulk nieuws brengen is natuurlijk op geen enkel moment fijn. We moesten eerst de cijfers en het kostenplaatje goed uitzoeken.”

Sommige bewoners denken dat de leegstand bewust door de SOR is gecreëerd. Barbara Kathmann, PvdA-gemeenteraadslid, meent ook dat de SOR „sneaky” geen actief beleid heeft gevoerd om nieuwe huurders aan te trekken. „Enkele bewoners kwamen er achter op de open dag,” zegt ze, „omdat toen alle flats te bezichtigen waren, behalve flat 4.”

Binnenkort dient een kort geding dat bewoners van flat 4 hebben aangespannen.