Recensie

Zwaar vibrerende synths van een nuchtere tukker

Op zijn debuut Schimanski’s Black Lullabies zette Dollkraut al de toon met vintage synthpop voor schoenkijkers en liefhebbers van zwarte krimi’s. Op Holy Ghost People, geïnspireerd op een oude documentaire over een religieuze sekte, vervolmaakt Pascal Pinkert zijn dreigende wave met een flinke lik nonchalance. Je hoort de nuchtere tukker dwars door het drama van de zwaar vibrerende synths heen. De imperfecte productietechniek is hetzelfde gebleven, maar zijn tweede album is met meer focus gemaakt. Koos hij eerst nog voor invloeden van overal – van Arabische disco tot oosterse vechtfilms, nu neemt hij de luisteraar mee op een lange psychedelische rocktrip. ‘Bonnie Said’, met zijn staccato drums en druilerige refrein (Pinkerts eigen galmende zang) is daarvan het intro, ‘Red Girl’ het vurige hoogtepunt. Na ‘Beggaman’ lijkt het wel een beetje alsof we op de after zijn beland. De twee laatste nummers zijn zo stroperig dat de fut eruit is. Maar goed, zo eindigt een trip natuurlijk vaak.