Recensie

Terloops raken de liedjes van Spinvis een snaar

Recensie Na het uitzonderlijke Tot Ziens, Justine Keller uit 2011, was de vraag: wat kan er volgen op de fijnzinnigheid en weemoed van ‘Justine’?

Nog meer fijnzinnigheid en weemoed, lijkt het antwoord. De eerste zeven nummers van het nieuwe Trein vuur dageraad zijn moeiteloos bevredigend: de instrumentaties, de teksten en elegante melodieën raken terloops een snaar. Prachtig is de melancholieke jubeltoon van ‘Hallo, Maandag’ en de gedragen klank van ‘Van de Bruid en de Zee’, met zijn onnadrukkelijke referentie aan een begrafenis (‘Kom gewoon te laat, liever geen gedicht, en breng geen bloemen mee’).

De tegenstelling tussen onderkoelde emotie in de tekst en Spinvis’ breekbare zangstem is geslaagd. In de tweede helft van het album klinken de liedjes (meezinger ‘Dageraadplein’, een ingetogen ‘Hij Danst’) gewoner. Dat is jammer, maar maakt eens te meer duidelijk hoe bijzonder Spinvis is als hij bijzonder is.