Recensie

Superieure glamrock verpakt in keukenfolie

Zanger Lias Saoudi van The Moonlandingz

Van een afstand leek het op een zilveren minirok. In werkelijkheid was zanger Lias Saoudi van The Moonlandingz in niets meer of minder gekleed dan een om zijn middel gedrapeerd stuk doorzichtig keukenfolie. Visioenen drongen zich op van Prince in een leren slip en Lux Interior van The Cramps in zijn blote piem onder een afzakkende broek.

The Moonlandingz gaan voor het soort opwinding dat hoort bij de grootste showmannen uit de pophistorie. Ze noemen zich een „semifictieve band” en daar zit een kern van waarheid in. Begonnen als zijproject van de Engelse bands Fat White Family en Eccentronic Research Council dreigt The Moonlandingz een serieus popfenomeen te worden, nu hun debuutalbum Interplanetary Class Classics tot de leukste alternatieve popplaten van het jaar behoort. Ze zijn subversief en onderhoudend tegelijk, precies zoals de Sex Pistols het waren toen die voor het eerst hun „Anarchy in the UK” predikten. Als frontman is Lias Saoudi een Johnny Rotten en een Iggy Pop in één, met een beetje Jango Edwards erbij om de rocksterrenpose te relativeren.

In Paradiso brachten The Moonlandingz een opzwepende mix van glamrock, punk en electrodisco.

Het zag eruit als een samengeraapt zootje met een klein meisje achter een veel te grote gitaar, een intimiderende toetsenman die zijn instrument aan een handvat over de voorste rijen liet bungelen en een bassist met een overhemd zo luid als het geluidsvolume. Randy Jones, de cowboy uit The Village People die (echt waar!) meedoet op de plaat, was niet meegekomen. Songs als ‘Black Hanz’ en ‘Neuf du Pape’ gaven Saoudi een handvat voor zijn exhibitionistische act. Ondanks alle gekkigheid klonk het als een superieure rockshow die besloot met ‘Man in me Lyfe’, een gay-versie van Iggy’s ‘Lust For Life’. Een rol keukenfolie hield het zaakje bij elkaar.