Recensie

Soulstemmen lijden onder synthesizergeknor

Recensie Het vijfde album van het Britse Gorillaz geeft weinig verlichting. Begonnen als een dystopisch project waarbij de medewerkers zich een wereld moesten voorstellen ‘waarin Donald Trump president is’, werd Humanz een log vehikel voor verschillende samenwerkingen.

Er is nauwelijks samenhang tussen de nummers, of het moet het zware synthesizergeknor zijn dat zich als een bromvlieg tussen de stemmen van Damon Albarn en Grace Jones of Mavis Staples dringt. Albarn houdt van soulstemmen en heeft dan ook een rijtje verzameld, van de androgyne stem van Benjamin Clementine tot de rappers van De La Soul.

Helaas wordt hun herkenbaarheid naar de achtergrond gedrukt door Albarns stampende instrumentaties. Lichtpuntjes zijn het wiegende ‘Andromeda’ met warmbloedige rap van D.R.A.M., en het deinende ‘She’s My Collar’, met een glansrol voor de Colombiaanse zangeres Kali Uchis, die aantrekkelijk kan pruilen.