Cultuur

Interview

Interview

Gaussian Curve

Foto Sophie van der Perre

Muziek die klinkt als een aquarel

Het legendarische trio Gaussian Curve bestaat uit muzikanten uit Italië, Schotland en Nederland. Zaterdag presenteren ze hun tweede album, ‘The Distance’.

Liefde op het eerste gezicht. Zo klinkt het als Marco Sterk (34) en Jonny Nash (35) op een terrasje naast de Oude Kerk in Amsterdam vertellen over hun eerste ontmoeting met Gigi Masin (63). Erkenning bleef lang uit voor de Italiaanse ambient pionier maar onder vinylfetisjisten zoals Nash en Sterk (beide dj’s) bereikte hij een cultstatus dankzij zijn zeldzame debuut Wind (1986). Eind 2013 ontmoeten de drie elkaar in Sterks oude studio aan de Warmoesstraat.

Ze begonnen meteen te spelen. Sterk: „Ik had stiekem in mijn hoofd dat we een snelle jam konden doen, dus ik had een oude synthesizer neergezet die Gigi vroeger vaak gebruikte. Hij kwam binnen en zei ‘Oh, I haven’t seen this in 25 years!’ Voor je het wist zat hij te spelen.”

Nash, die Sterk ook nog niet kende, pakte de gitaar die hij in Londen had mee gegrist uit de gang. Sterk kroop achter de mixer en doseerde de zachte drums en synths die je ook hoort op zijn solodebuut Biology (2014). Er werd niet gepraat. Nash: „Behalve toen we water gingen halen op de wc. ‘Dude, dat is gewoon Gigi’, zeiden we tegen elkaar. Sterk: „Het voelde zo moeiteloos. Qua frequenties en tonenpalet sluit het naadloos aan. Het was alsof ik ineens zes paar handen in de studio had in plaats van een.”

De acht nummers die de nieuwbakken vrienden in een volgend weekend opnamen – meestal in één take – werden eind 2014 uitgebracht als album van het trio Gaussian Curve. Critici vergeleken Clouds met het werk van Brian Eno. Bezoekers van Resident Advisor, het blog voor elektronische muziek, verkozen het tot een van de beste albums van 2015. Muzieksite Pitchfork omschreef hun debuut als een album dat evenveel met aquarel te maken had als met elektronische muziek.

Nu is er opvolger The Distance, met dezelfde meditatieve kwaliteit maar voller, complexer qua structuur en geluid. Zaterdag spelen de drie hun tweede album voor het eerst live in Muziekgebouw aan ’t IJ in Amsterdam.

„Toen we Gigi’s platen ontdekten, kregen die een mythische status voor ons”, vertelt Sterk, die internationaal bekend is als dj Young Marco. „Hij maakte zijn hoezen zelf – cryptisch blauw met een eigen hiëroglyfische taal. In mijn geest was hij dus een soort mythische Sun Ra-figuur. Die platen, die nu superduur zijn, heeft hij vroeger zelf geperst. Hij plaatste advertenties in de krant met ‘stop in een envelop wat je het waard vindt en ik stuur je een plaat terug’. Dat was 35 jaar voor Radiohead iets vergelijkbaars deed. Niemand stuurde ooit iets op. Hij zat jaren op de hele voorraad.”

Imaginaire reis

Nu, vier jaar later, krijgt Gigi wereldwijd erkenning, maar voor hen is hij „gewoon een goede vriend”. Hun rolverdeling in de studio is hetzelfde gebleven: Masin vindt akkoorden – Nash en Sterk improviseren daarop. Nash: „Gigi kan letterlijk twee akkoorden achter elkaar spelen en daar kan ik een uur naar luisteren. Wij hoeven daar alleen maar een beetje bovenop te ‘noodelen’.”

The Distance werd weer opgenomen tijdens een lange studiosessie, zonder te praten. Al maakt Masin tegenwoordig wel grapjes achteraf. Sterk: „Zoals toen we jouw ouders ontmoetten en hij zei ‘Geen zorgen, Jonny hebben we net ontslagen’.”

Ging Clouds over het vangen van een bepaalde tijd en plek (de laatste dagen van Sterks studio op de wallen in Amsterdam), met The Distance trekken ze de wereld in. Sterk: „We wilden het eerst opnemen in een vakantiehuis op het Franse platteland of in Japan, maar dan zaten we zo vast aan een concept.” Ze kozen voor de nieuwe studio van Sterk, met als leidend thema een imaginaire reis, waarvoor het prachtige artwork op de hoes – een kraterlandschap in pasteltinten – illustratief is. Sterk: „‘Dat zijn wij’ – dacht ik toen ik de drie kraters op de voorkant zag.”

The Distance klinkt helderder geproduceerd en meer gelaagd, al blijft spontaniteit essentieel voor dit sfeervolle album met een diepe emotionele lading. De akkoorden ontwikkelden zich dit keer wilder, vertelt Sterk „voor zover dat kan hè, met muziek die vrij mellow is”. Dat komt volgens Nash ook door de ervaring die het drietal opdeed in diverse amfitheaters in Australië en Kroatië. „We raken steeds meer op elkaar ingespeeld”, zegt Nash. „Daardoor was er meer ruimte voor improvisatie.”

Op The Distance hoor je hoe een ontluikende bromance is uitgegroeid tot ervaren podiumband.