Recensie

Afscheid nemen van The Legacy doet pijn

Tijd, aandacht, nuance. Dat zijn de ingrediënten van The Legacy waarvan het derde en laatste seizoen op dvd uit is. Wie houdt van actiefilms, politieke thrillers of detectiveseries zal weinig geduld hebben voor deze Deense dramaserie van regisseur Pernilla August. Dit is slow television. Of beter: slow binging. De serie van hippiekind Maya Ilsøe nodigt namelijk uit tot doorkijken, ook al lijkt het soms alsof je naar mensen kijkt die slechts wat rondhangen in een huiskamer.

Het eerste seizoen, dat begon met de dood van de beroemde kunstenares Veronika Grønnegaard, zoomde in op haar vier kinderen die worstelen met de erfenis. Dochter Gro, zonen Frederik en Emil, en Sunshine, de dochter die ter adoptie is afgestaan, moeten een landgoed en een berg kunstwerken verdelen. Vooral de tegenstelling tussen de drie oudsten – blootgesteld aan een vrije opvoeding – en de burgerlijke Sunshine, werd in dat seizoen goed uitgelicht. Deze tegenstelling, die in het tweede seizoen werd overbrugd, wordt in het derde seizoen opnieuw op de proef gesteld: een groot drama lijkt de familie uit elkaar te rukken.

Maar net als in het eerste seizoen draait het niet om de dramatische gebeurtenis, maar om de verwerking. Hoe gaan mensen, verscheurd door verdriet, met elkaar om? Wanneer is een kunstwerk té kwetsend? Welke grenzen leg je een ander op als je voorstander bent van individuele vrijheid? Aan het einde van dit laatste seizoen neem je afscheid van de personages alsof het je eigen familie is.