Recensie

Woordeloze getuigenis van Colombiaanse gruwel

Oscuro Animal is stil, maar niet vredig. Een schreeuw zonder geluid.

Een vrouw komt met een teil vol wasgoed uit de jungle gelopen. Ze is maar even weggeweest, althans zo lijkt het, want hoe lang duurt het om een wasje te doen? Maar het lijkt wel alsof in de tussentijd tijd en ruimte uit hun voegen getrokken zijn. Lang staart ze in het niets, en wij kijken naar haar. Haar dode ogen, haar doffe blik. Dit is het gezicht van trauma en implosie. Ze pakt een eenzame schoen van de vloer en kijkt ernaar alsof ze zich moet herinneren wat een schoen ook alweer is.

Tien jaar werkte voormalig documentairemaker Felipe Guerrero aan zijn speelfilmdebuut, een dialoogloze film die geen woorden, maar alleen beelden kan vinden voor de nasleep van het gewapende conflict dat meer dan een halve eeuw woedde tussen de Colombiaanse regering en guerrillabeweging FARC. Hij baseerde zich op ware gebeurtenissen en getuigenissen en zoomt in op de gevolgen van het geweld van de oorlog voor vrouwen, kinderen, families. We volgen drie vrouwen, een guerrillastrijdster, een soldatenliefje en die vrouw die alles kwijt is – en hun via concentrische verhaalcirkels gestructureerde pogingen om aan oorlogsmisdaden en seksueel geweld te ontsnappen. De film is stil, maar niet vredig. Een schreeuw zonder geluid.

De trailer van Oscuro Animal

Ondanks de observerende stijl van Oscuro animal (het duistere beest dat in ons allemaal schuilt), en daardoor het ogenschijnlijke realisme van de situaties, veranderen traagheid en woordeloosheid alle gebeurtenissen in een vervreemdend symbolisme. Water stroomt nooit zomaar, maar is altijd vermengd met bloed. De jungle is nooit alleen maar groen, maar altijd geschroeid. Films als deze beginnen een serieuze tegenhanger te worden van de traditionele triomfalistische oorlogsfilm. We zien ze steeds vaker verschijnen in landen die geplaagd worden door de erfenis van langdurige terreur. Stasis en katatonie. Het zijn onthutsende kijkervaringen.