‘Ik wilde een junglefilm zonder blanke redder of nobele indianen’

James Gray

De Amerikaanse regisseur wilde een junglefilm maken zonder blanke redder en zonder nobele of ontaarde indianen.

The Lost City of Z gaat over ontdekkingsreiziger Percy Fawcett die in 1925 spoorloos verdween.

Elke film op filmfestival de Berlinale lijkt medio februari opeens over Donald Trump te gaan, ook The Lost City of Z. De grieperige Amerikaanse regisseur James Gray (48) wil „blank racisme en kolonialisme” aan de kaak te stellen, zegt hij. „Zeker nu we zo’n president hebben gekozen, ik schaam mij diep. Ik zag een gekanteld soort junglefilm voor me, zonder blanke redder en zonder nobele of ontaarde indianen.”

James Gray staat bekend om klassiek gemaakte films als We Own the Night (2007) en The Immigrant (2013). Avonturenepos The Lost City of Z gaat over de Amazone-expedities van de Britse ontdekkingsreiziger Percy Fawcett, die in 1925 spoorloos verdween. De basis vormden een artikel en een boek van David Grann.

„Een prachtverhaal”, zegt Gray. „Een geconflicteerde, geobsedeerde held, goed! Op expeditie in de jungle, goed! In de loopgraven van de Eerste Wereldoorlog, goed! Met een dood die net zo ambivalent is als hijzelf, prima! Fawcett was een middelmatige officier die op expeditie werd gestuurd en zo zijn obsessie vond. Met geheel eigen drijfveren. Hij wilde de familienaam herstellen die zijn dronken vader te grabbel had gegooid, ontsnappen aan het verstikkende Britse kastensysteem.”

De trailer.

Was die stad Z echt zo’n obsessie, of ging Fawcett steeds terug naar de Amazone omdat hij zo de held bleef?

„Goede vraag, ik wantrouw obsessie ook. Fawcett was voor zijn tijd erg progressief. Hij had ongewoon respect voor inheemse culturen, maar romantiseerde indianen een beetje. En ja, zijn expedities brachten hem roem en aanzien. Maar obsessie is noodzakelijk om iets van de grond te krijgen. Ik zou bijvoorbeeld niet weten hoe je zonder obsessie een film kan maken.”

De persmap staat vol jungleavonturen en enge beestjes die in oren kruipen. Had u een Werner Herzog-achtige drang om in de groene hel te filmen?

„Filmen in de jungle zal ik niet snel vergeten, maar het had ook Antarctica kunnen zijn. Mijn uitdaging was om voor 30 miljoen euro een epische film te draaien met sets in Noord-Ierland, Peru en Colombia. Als ze zeggen ‘Dat kan niet!’ is mijn instinct: ‘Dat zullen we nog wel eens zien.’”