Schoolfrans

Ik werk een dag als verpleegkundig invalkracht in een psychiatrische kliniek.

Een patiënt komt naar het kantoor waar ik dossiers lees. De man heeft een puntbaardje, baret op, spitse kin. Een kunstenaarstype. Alleen een penseel ontbreekt nog in zijn hand. Denk ik.

Hij lacht vriendelijk tegen me en zegt: „Ik wil Frans spreken.” 

Graag kom ik de patiënt tegemoet. Ik lepel wat schoolfrans op en spreek enige woorden Frans, om hem te plezieren.

De man kijkt me daarop verwilderd aan. Hij scheldt, vloekt, slaat de kantoordeur dicht en verdwijnt naar zijn kamer.

Ik vraag me af wat ik verkeerd heb gedaan.

Frans blijkt de voornaam van de behandelend arts van de patiënt.

Lezers zijn de auteur van deze rubriek. Een Ikje is een persoonlijke ervaring of anekdote in maximaal 120 woorden. Insturen via ik@nrc.nl