Een supertalent

Zo sta je bekend als treitervlogger en een paar maanden later vinden ze je bij het Algemeen Dagblad ‘supertalentvol’.Het overkwam Ismail Ilgun. Hij brak door met vlogs over de wijk Poelenburg in Zaandam. Zijn leven was naar eigen zeggen ‘opstaan – hangen – geen doel – geen visie – niets’.

„En dat werd erger en erger.”

Hij filmde alles met zijn cameraatje, van het gehang bij de Vomar tot het op straat lastigvallen het Zaanse raadslid Juliëtte Rot.

Toen Kees de Koning dat zag dacht hij: ‘Wow, wat een talent!’

Ik vond dat op z’n minst een aparte gedachte, maar uit de mond van Kees de Koning was het misschien wel logisch. Hij is ook manager van het fenomeen Anouk en ik ken meerdere collega’s die hij honds heeft behandeld omdat ze Anouk aan een afspraak hielden, of probeerden te houden. Daarnaast is Kees als baas van platenlabel TopNotch ook handelaar in talent. Tussen al zijn talenten zitten er wel meer met een vlekje, zoals rapper Appa die zijn volgers meer dan eens bediende met Jodenhaat.

Dat Kees een supertalent in hem zag en hem zelfs een contract liet tekenen ging Ismail Ilgun niet in de kouwe kleren zitten. Hij veranderde er zelfs door als persoon. In een zogenaamd kritisch interview in het AD zei hij dat hij zich door Kees had ontwikkeld tot positivo.

„Met negativiteit kan je geen carrière maken, met positiviteit wel.”

De onwaarschijnlijke move van ‘ik vind alles kut’ naar ‘ik ben altijd positief’ sloeg ontzettend aan bij hoofdredacteur Hans Nijenhuis van het AD.

„Je kan het tuig ook van de richel halen”, zei hij over Ismail Ilgun, die van hem documentaires over achterbuurten mag maken voor de website van het AD.

In de eerste ‘documentaire’ reisde Ismail met zijn rokende neef naar hangjongeren in de Rotterdamse achterstandswijk Spangen.

Oei-oei Spangen, Rotterdam, broer je weet toch…

Behalve het muziekje dat onder de beelden was gezet, was er niets spannends of vernieuwends aan de onderneming. Het was iets wat BNN-presentatoren moeten doen bij hun eerste stage en wat door Nieuwe Revu al duizend keer is opgeschreven.

Behalve dat Ismail en zijn neef om onduidelijke redenen uit een hotel werden gezet en dat hij zijn leven had verbeterd kwamen we niets te weten.

Eigenlijk vond ik die neef veel beter dan Ismail. Hij riep af en toe maar wat, keek wezenloos voor zich uit en stak heel talentvol zijn middelvinger omhoog naar de camera.

Azif, onthoud die naam!

heeft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.