Column

Passie

Soms, als het mooi weer is, lijkt het of de Belgische Ardennen de laatste Nederlandse kolonie zijn. Een Hollandse invasie heeft plaatsgevonden. Velen hebben een tweede verblijf gekocht in de bergachtige dorpjes. Samen met de Voerstreek zijn de Ardennen de toeristische en culinaire oase van de inwoners uit het buurland. Op zaterdag is Luik nog net niet hun hoofdstad.

Van deze navelstreng zie je in Luik-Bastenaken-Luik weinig terug. Het zijn eerder zonderlingen die het Nederlandse cyclisme komen vertegenwoordigen in de oudste en mooiste klassieker. Nochtans was de zege in de Doyenne vorig jaar voor Wout Poels. De Limburger van Sky kan er dit jaar niet bij zijn wegens een mysterieuze blessure aan de knie. Poels is al maanden out. Hij is geschapen voor de Ardense klassiekers en het zal dus een zware zondag worden voor de stille Limburger. Bij de Waalse Pijl van afgelopen woensdag hield hij het ook nauwelijks droog.

Dit jaar geen Nederlandse favorieten in Luik-Bastenaken-Luik. De renners met een klimmetje in de benen zijn er niet: Robert Gesink, Steven Kruijswijk, Bauke Mollema… De deelname van Tom-Jelte Slagter is nog onzeker. Wel aanwezig is Tom Dumoulin. Na een drieweekse hoogtestage met het oog op de Giro d’Italia komt hij alleen om te knechten. Aan het podium denkt hij niet.

Niemand wil de traditie van Hollands glorie in de Ardense klassiekers nog hoog houden. In het verleden wonnen Ab Geldermans, Steven Rooks en Adrie van der Poel. Michael Boogerd maakte van de Doyenne zijn jaarlijkse huzarenstukje. Altijd voorin tot de laatste snik, maar net niet genoeg pk’s. Bij de laatste beklimming van de Côte de Saint-Nicolas wou iedereen in zijn wiel zitten. Hij bleef maar sleuren, met de pedalen.

In Luik-Bastenaken-Luik komen alleen lijken over de meet. Levende zielen zijn achtergelaten in de slijtage van opeenvolgende beklimmingen. Een massasprint in Luik is ondenkbaar zonder staking in het peloton. Dit is een klassieker voor fond-renners. Kannibalistische afwijking geen bezwaar. Niet toevallig is Eddy Merckx recordhouder podium.

De Spanjaard Alejandro Valverde heeft deze week voor de vijfde keer de Waalse Pijl gewonnen. Niemand had een weerwoord tegen zijn explosie op de Muur van Hoei. In Luik-Bastenaken-Luik staat hem een vierde zege te wachten. Valverde is in bloedvorm en op een geaccidenteerd parcours is hij vrijwel niet te verslaan. Slijtage is de 37-jarige allrounder onbekend. Maar belangrijker dan zijn fysieke krachtpatserij is zijn passie voor de fiets. Ronde, klassieker, tijdrit, maakt niet uit. Iedere pedaalslag is een bron van vreugde. Vanuit pedalen het leven tegemoet – Valverde kent niet anders.

Ja, hij was een tijdje klant bij dopingdokter Eufemiano Fuentes, maar wie was dat tien jaar geleden niet? Verdachtmakingen zijn er ook om vergeten te worden.

Er is in het hele peloton niet één renner met zoveel beroepsernst en passie als Alejandro Valverde. De derailleur zit bij hem niet op de fiets, maar in zijn diepste wezen. Als Tom Dumoulin een tiende van het fanatisme van Valverde had, zou zijn palmares er anders uitzien. En zou hij zeker deze zondag in Luik-Bastenaken-Luik voor de winst gaan.

Nederlandse renners fietsen onder het motto: een beetje geluk is ook al mooi. Tja, dan win je weleens een kermiskoers, maar in klassiekers als La Doyenne wenkt de bezemwagen.