Een ego? Wat is dat?

Paardensport

De naam is Verdi. ‘VDL Groep Verdi TN N.O.P.’ voor de paardelijke stand – maar de dames noemen me Verdi. Zelf vind ik het een beetje een dressuurnaam, maar mijn vader heette Quidam de Revel, dus de familie is wel wat gewend. Ik ben meer als de opa van mijn moeder, de legendarische Ladykiller. Van hem heb ik die ogen, die blik waardoor ze weten dat je er stáát.

Maar ik hups dus niet – no offence, Salinero – ik spring. Het stevige werk. Steilsprong, dubbele oxer, waterbakkie. Hoe hoger en breder, hoe beter; ik heb een beetje uitdaging nodig, hoor ik altijd. Ze vinden me een paard met een ego. Tja, wat is een ego? Ik ben er inderdaad niet een die achter zijn drinkbak kruipt als ze beginnen te klappen of te schreeuwen. Dat maakt me sterker. De Spelen in Londen, dat was mooi. Zilver, haalden we, met de boys: Bubalu, Tamino en London. Dat werden lange avonden in de stallen. Geen merrie weerstaat een medaille, weet je. En zeker mij niet, hu hu! Rio was helemaal top: die Brazilianen gaan door tot diep in de nacht. Nee, niks gewonnen daar – maar als je in Brazilië bent dan wil je ook de teugels eens laten vieren. Een hengst is ook maar een paard van vlees en bloed, toch?

Die gast op mijn rug? Maikel van der Vleuten heet-ie. Geweldig lieve gozer, die rijdt dit weekend een stukje mee op het NK springen, gewoon voor de gezelligheid.