Column

De stad is vergeven van millennials

Volgens een onderzoek is Amsterdam de beste stad voor de zogenoemde millennials. Voor hen die geboren zijn tussen 1980 en 2000 is het gewoon — ‘goon’ in hun woorden — een achteruitgang als ze een weekendje in steden als Berlijn of München moeten bivakkeren. Ook Parijs is goon niet zo chill als Amsterdam. New York? Londen? Mwah, kweenie… De mix van wonen, eten, uitgaan, werken, transport, internet, nachtleven, tolerantie qua homo’s en immigranten is nergens ter wereld zo gunstig samengesteld als in 020.

Dit weten we dankzij Nestpick, een internationale website voor kamerverhuur. Van mij had dat onderzoek trouwens niet gehoeven. Op deze manier komen er nog veel meer millennials naar deze stad en laten we eerlijk zijn, Amsterdam is nu al vergeven van de twintigers en begin-dertigers. Je ziet ze werkelijk overal. Als meikevers hebben ze zich verspreid over de uitgaansgelegenheden, geen lunchroom zonder minstens vijf baarden met laptops, geen vegetarisch tentje zonder zwermen kwebbelende troela’s die alles goon superchill vinden.

Op vrijdagavond staat er altijd een eindeloze rij millennials voor de Melkweg met een geduld dat je bij andere generaties niet aantreft. Het zou mij niets verbazen als een millennial van dertig jaar de helft van zijn ogenschijnlijk coole leven in de rij heeft gestaan. Hele bibliotheken zou de millennial hebben kunnen lezen als hij niet de hele tijd met plastic polsbandjes voor deuren had staan wachten om daar ergens binnen een niet zo heel erg opwindende avond te hebben.

Kijkend naar de millennials word ik niet jaloers op hun jeugd, integendeel.

Als ik de publicaties mag geloven, vinden de millennials het leven ook verre van simpel. Heel vaak hebben ze stress — keuzestress, verdomd als het niet waar is. Heeft alles meegezeten in je leven, is het weer niet goed. Na een opvoeding vol begrip en verdraagzaamheid van hun ouders, meestal babyboomers, weten de millennials niet wat obstakels zijn. Ze maken een luie en verwende indruk en zodra er een knoop moet worden doorgehakt, bellen ze pa en moe. Inherent aan keuzes maken is de kans op fouten en die zijn taboe, want op Facebook blijken alle anderen stralend aan de goede kant van het leven te staan.

Vandaar natuurlijk dat meikevergeduld in die rijen. In afwachting van iets chills kan niets nog tegenvallen. Hoe langer de rij, hoe liever, denkt de twijfelaar.

Als ik werkelijk ben doorgezakt, staan ze midden in de nacht opnieuw ergens te wachten, voor een of andere afterparty. Uit nieuwsgierigheid ben ik daar eens naar binnen gegaan. Iedereen te moe of goon te stoned om een woord uit te brengen, zeg maar.

De millennial heeft de wereld in een app. Hij hoeft nergens heen. Hij is waar hij wezen moet, in Millennial City waar alles mag en niets hoeft. Hard werken, status, ach ja, hij pakt wel een Car2Go en zoeft naar zijn te dure kamer van Nestpick, in afwachting van een woning die zijn ouders voor hem regelen.

Auke Kok is schrijver en journalist.