Column

De balans

Betrokken burgers Cabaretier Jan Jaap van der Wal en schrijver Daan Heerma van Voss schrijven beurtelings een brief naar iemand die in het nieuws is.

Lieve Tove,

Kleine Tove-man, wat goed dat je er bent.

Je vader, tevens Betrokken Burger, richt zich even heel kort tot de lezer: Heel mijn leven probeerde ik onder de clichés uit te komen, maar nu ben ik er door gegrepen. Dit wordt een stukje dat een deel van u zal afstoten en een deel van u zal vertederen. De balans.

Tove, je bent een man. Velen zullen zeggen dat je een baby bent, maar als je liggend iemand recht in het gezicht kunt pissen, dan ben je een man. Leve de kraamhulp.

Ooit zal je dit stukje ergens op het internet lezen en je schaamt je dan wellicht, dat is goed.

Wellicht zit je al op de middelbare school en herdenken we het twaalf jarig jubileum van de Koude Oorlog, deel 2 tussen Noord-Korea en Amerika.

Wonderlijke beelden uit Noord-Korea deze week, die nog wonderlijker zijn als ze deels langs je heen gaan. Tijdens een viering werden er fake beelden van een aanval op een Amerikaanse stad met een ballistische raket getoond. Het was bijzonder omdat ze het echt meenden. Bij ons komen dat soort filmpjes ook wel eens langs, maar dan is het meestal een reclame van een verzekeringsmaatschappij. Rechtsbijstand nodig?

Aan de andere kant van het toekomstige conflict een man, Donald Trump. Deze week vierde hij met grote tegenzin Pasen in het Witte Huis en tijdens het volkslied moest zijn vrouw hem wijzen op het feit dat hij z’n hand niet op z’n hart hield. Dit deed me terugdenken aan de eindmusical van de lagere school. Een musical die wel een goeie ballistische raketaanval op de achtergrond had kunnen gebruiken, maar dat terzijde.

Ik moest een lied zingen samen met drie anderen. Zingen is nou net wat ik niet kan. Toon houden, nee. Maat houden, nee. Tekst onthouden, nee. Je zal het tijdens het verschonen van je luier gemerkt hebben. Mijn halfbakken pogingen tot liedjes op advies van de kraamhulp. Lalalalala, je bent zo mooi, lalalala de commode is net te laag, lalalala. Je zal het je later niet meer herinneren, maar dat was mijn repertoire.

Wellicht zit je al op de middelbare school en herdenken we het twaalf jarig jubileum van de Koude Oorlog, deel 2 tussen Noord-Korea en Amerika

Ik stond tussen de twee mooiste meisjes van de klas in en mijn couplet was aan de beurt. Ik had geen idee waar ik was en wat ik moest doen. Een van de meisjes tikte me zachtjes tegen m’n wezenloos hangende hand en fluisterde zachtjes de beginregel in mijn oor. Met een knalrood hoofd zong ik me mijn adolescente leven in.

Dat heeft Donald Trump dan weer voor op de meeste mensen ter wereld, zelfs al maakt hij een fout zoals deze week tijdens het volkslied, hij doet het overkomen alsof het totaal de bedoeling was dat hij niet meedeed.

„De wereld is gek, behalve ik”, wen daar maar aan Tove. Jouw geschiedenisboekjes gaan vol staan met de actualiteiten waar wij nu iedere dag naar kijken. Noord-Korea, Turkije, Rusland. De pappadagformatie van 2017.

Volgens het grote Geboortedag-boek van je moeder word jij een beleidsmaker. Ik geef het je te doen. Zolang er mensen zijn die zichzelf boven alles stellen, kom je met beleid niet ver.

Als je iemand in z’n gezicht pist, doe het dan ten minste echt. Liggend. Zoals jij. Lieve kleine baby.

Welkom,

Cabaretier Jan Jaap van der Wal en schrijver Daan Heerma van Voss schrijven beurtelings een brief naar iemand die in het nieuws is. Suggestie? betrokkenburgers@nrc.nl