Vandaag vuilnisman, morgen boer

Banen testen

Iedere dag van baan wisselen, hoe voelt dat? Lonneke Marsmans ‘test’ voor Randstad honderd banen, in honderd dagen.

David van Dam

Lonneke Marsmans (29) plukt aan de gele post-its die op de her en der verspreide koffers en tassen met opnameapparatuur zijn geplakt. Ze draait om zich heen, wijst naar de verschillende genummerde briefjes, telt mompelend. Dan, plots schaterlachend: „Als je nog niet dacht dat je achterlijk was…” Haar cameravrouw heeft de avond van de voren nummer 1 tot 7 op de apparatuur geplakt. Marsmans is vandaag verantwoordelijk voor het meenemen van de spullen. Ze is een tikkeltje chaotisch.

Marsmans gooit haar koffie achterover en sjouwt alles in het blauwe busje dat geparkeerd staat voor het productiebedrijf op een industrieterrein in Amsterdam. Haar thuishaven. Ze stelt de bestemming in op de navigatie van haar telefoon en start de auto. Het is 9.00 uur. Dag 31 is begonnen.

De gezellig drukke Marsmans werd uit 600 deelnemers gekozen als presentator voor het project ‘100 banen 100 dagen’, opgezet door uitzendbureau Randstad. Vijf dagen in de week loopt ze voor de camera elke dag mee met een andere baan. Een filmpje van ongeveer drie minuten van elke ervaring wordt op het YouTube-kanaal van Randstad geplaatst. Het doel: mensen kennis laten maken met beroepen buiten hun branche.

Verloskundige, nu presentator

Randstad was er niet bewust naar op zoek, maar Marsmans is zelf het toonbeeld van een carrièreswitcher. „‘En, hoe lang sta je al voor de camera?’, vroeg een cameraman op mijn eerste dag”, vertelt ze. „Euh, ongeveer een uur.” Met het project oefent ze zelf een compleet nieuwe baan uit.

Zes jaar lang was ze verloskundige, draaide ze lange dagen en uitputtende nachtdiensten. Het leukste beroep van de wereld, vindt ze nog steeds. Maar haar creativiteit kon ze er niet in kwijt. Ze begon een blog en deed mee aan een talentenwedstrijd van omroep BNN-VARA. Ze eindigde in de top vijf. „Ontdekken dat je iets goed kunt, is best gek”, zegt ze daarover. Een vriendin wees haar in augustus op de oproep van Randstad. Snel stuurde ze een zelf gemonteerd filmpje in. In februari begon ze met haar nieuwe baan als presentator bij productiebedrijf Yune, dat Randstad inhuurde.

Vandaag loopt Marsmans mee als klimaatonderzoeker. Eerder was ze al ambulancebroeder, (zwem)leraar, IT-security consultant, marktkoopman en uitvaartbegeleider, vertelt ze in het busje op weg naar de klimaattoren in Lopik. Marsmans weet bewust het fijne niet van de dag en van het beroep. „Want ik wil dat mijn verwondering en vragen oprecht zijn op beeld.”

Als ze in Lopik aankomt, laat ze klimaatwetenschapper Arjan Hensen (51) ook niet meteen enthousiast van wal steken. Eerst koffie en overleg met de cameravrouw, die er al is. Marsmans denkt de opbouw van het filmpje uit en beslist mee. „Ik ben geen presentatrice die van een blaadje leest.” Hensen oppert: „Anders pik ik je zogenaamd op met de bus voor de ontmoeting? ” Even later wacht hij in de bus van waaruit hij metingen doet, tot Marsmans klaar is met het openingsshot en hij haar mee kan nemen. Het moet vijf keer over. „Sorry, dat hoort erbij!”, roept ze.

Terug in de kelder van de toren bevraagt Marsmans de klimaatonderzoeker over zijn beroep. „De toren zuigt lucht op”, zegt Hensen. „En hier meten we de hoeveelheid CO2, methaan- en lachgas.” Na een paar opnames is het tijd om met de piepkleine lift de toren in te gaan, om op zestig meter hoogte beeld te schieten, nog meer vragen te stellen en uiteindelijk een hoop selfies te maken voor op sociale media. „Ik ben geen held in alles delen, maar het hoort er wel bij”, zegt Marsmans.

Krijg je wel een realistisch beeld van een beroep in een filmpje van drie minuten? De klimaattoren en het busje doen het weliswaar goed op beeld, maar in werkelijkheid is dit maar een fractie van de bezigheden van wetenschapper Hensen. Het meeste is papierwerk.

Marsmans is zich daar bewust van. „Toen ik meeliep als basisschoollerares, stonden we leuk te doen met de kinderen. Daarna vertellen we nog wel over de hoeveelheid nakijkwerk. Ik ga niet zeggen: ‘Wat een rotbaan is dit’. Maar de vervelende kanten komen zeker naar boven, net als de vaardigheden die je voor het beroep nodig hebt.”

Heftig, maar o zo leuk

Marsmans hoopt met haar filmpjes een ander beeld van een beroep te kunnen schetsen. „Een vriendin van me is secretaresse, maar ik vond haar altijd een type voor de zorg en raadde haar aan het filmpje over verzorgende in een bejaardentehuis te kijken. Ze zei verbaasd: ‘Kun je dit doen met een opleiding van slechts een jaar?’ Ik hoop echt dat meer mensen op die manier naar onze filmpjes kijken.”

De dag op de ambulance is haar goed bijgebleven: enorm heftig en spannend was het. Marsmans, zonder enig spoor van twijfel: „Als ik ooit terug de zorg in ga, school ik me om en word ik ambulancebroeder.”

Het wordt avond, maar het filmen duurt langer dan verwacht. Er moet nog naar een andere locatie gereden worden voor een eindopname bij het meetbusje. Het hoort erbij. „Ik klaag niet graag en ben het wel gewend om veel te werken.” De afwisseling is bovendien heel leuk en Marsmans kan zich goed inleven in een vak. Dat maakt het werk soms lastig. „Als ik net helemaal in een beroep zit, moet ik het alweer loslaten.”

Nog maar 69 banen te gaan.