Opgevoed: ‘Moeten ouders altijd op één lijn zitten?’

Elke week legt Annemiek Leclaire een lezersvraag over opvoeding voor aan deskundigen. Deze week consensus tussen ouders.

Illustratie Martien ter Veen

Moeder: „Je hoort altijd dat je in de opvoeding met je partner één lijn moet trekken, maar is dat nu écht zo wezenlijk? Harmonie is natuurlijk belangrijk, maar volgens mij is het voor een kind ook fijn als er een klein beetje ruimte is, een beetje speling tussen de een en de ander; dat ouders niet zo’n enorm front van gezag vormen.

„Voorbeeld: Onze zoon van elf kan soms nogal dramatisch doen. Mijn vrouw heeft oneindig begrip, ik ben eerder geneigd te zeggen: ‘Come on, de wereld vergaat niet omdat je Brinta te dik is!’ Soms reageer ik pas als zij weg is. Zeg ik: ‘Zo kan het niet langer, nu kappen met de dramatiek!’ Dan is het meteen afgelopen. Mijn vrouw zet samen met hem alles op alles om zijn schoolwerk toch af te krijgen. Ik ben makkelijker, ik vind het niet zo erg als hij een keer iets niet af heeft. Dat zeg ik dan ook. Een heel enkele keer val ik mijn vrouw openlijk af, als onze zoon in zijn bed heel dramatisch doet, en zij daar helemaal op ingaat, dan roep ik van beneden: ‘Ik wil dat het afgelopen is nu!’ Dan komt het me van allebei de neus uit. Dat vindt zij niet fijn, dan is zij boven bezig in de begripsmodus en begin ik beneden te schreeuwen.

Voor de serie ‘Opgevoed’ legden we ons kinderpanel de afgelopen weken opvoedkundige vragen voor. Welk advies zouden zij hun ouders geven? De leukste op een rij: als kinderen zichzelf mochten opvoeden

„Mijn eigen ouders zijn gescheiden, dus die vormden sowieso niet één blok, dat vond ik als kind wel prettig.

„Ik zie ons überhaupt niet per se als ‘een gezin’, maar als drie afzonderlijke individuen met onze eigen opvattingen. Nu is het een bijzonder kind, hij heeft snel veel inzicht. Maar misschien geef je een kind zo wel het soort ruimte waar het geen behoefte aan heeft?”

Naam en woonplaats zijn bij de redactie bekend. De rubriek Opgevoed is anoniem, omdat moeilijkheden in de opvoeding gevoelig liggen. Wilt u een dilemma in de opvoeding voorleggen? Stuur dat naar opgevoed@nrc.nl. Ook reacties zijn welkom.

Consensus is fijn

Tischa Neve: „Het is fijn voor ouders en kind als er consensus is over de basisregels van de opvoeding. Bedtijd, bord leegeten, snoepen, iPad-gebruik; praat daarover als het kind er niet bij is. Die basisafspraken geven duidelijkheid voor het kind en zekerheid als ouder. Anders heb je steeds met elkaars ad-hoc- reacties te maken.

„Kleine uitzonderingen daarop zijn leuk voor een kind: van de een wat langer mogen opblijven, van de ander een keer frisdrank krijgen.

„Hoor je van je kind: ‘Maar van mama mag het wel!’, dan kun je alsnog zeggen: ‘Daar ga ik het dan met je moeder even over hebben en dan bespreken we het met jou’. „Een net andere opvoedstijl zoals bij jullie kan ook geen kwaad, kinderen leren zo dat niet iedereen hetzelfde is. Je moet wel voorzichtig zijn met in het moment zelf aangeven dat je het niet met elkaar eens bent. Steggelen in het bijzijn van de kinderen geeft onduidelijkheid. Parkeer je reactie en heb het er later over. Alleen als de ander te hardhandig wordt of heel hard gaat schreeuwen moet je meteen ingrijpen. Dan is het niet meer in het belang van het kind om te zwijgen. ‘Ga jij even frisse lucht halen, dan neem ik het hier over’.”

Binnenlandse Zaken

Bas Levering: „Een kind heeft twee behoeften tegelijk: kind willen zijn en groot willen worden. Van oudsher zijn de ouderlijke rollen die deze behoeften ondersteunen over beide ouders verdeeld. De ene ouder, traditioneel de moeder, zegt: ‘Laat dat kind toch’, de andere, – traditioneel gezien de vader –, legt meer nadruk op het kind voorbereiden op de samenleving.

„Die tijdloze rollen van minister van binnenlandse en minister van buitenlandse zaken zijn met de moderne tweeverdienersgezinnen allang niet meer over de seksen verdeeld, maar ze bestaan nog altijd. We zien ze in dit gezin ook terug. In dat opzicht betekent op één lijn zitten: snappen dat je allebei net andere accenten legt.

„Maar of de communicatie hier goed verloopt, is de vraag. Je moet iemand niet afvallen op zaken die de ander echt belangrijk vindt. Ik vind de nadruk op drie losse individuen ook niet aantrekkelijk: ja, een gezin bestaat uit verschillende personen, maar ze moeten het wel samen doen.

„Een van de grootste genoegens van samen een kind hebben is dat je het er samen over kunt hebben. Alleenstaande ouders moeten dat missen en dat maakt hun opvoedingstaak onvergelijkbaar zwaar. Praat met uw partner, het is het feest van de opvoeding.”