Column

Het nepbod van de tuinbroeken

In een kolencentrale kijk je rond zoals er ooit in letterzetterijen en stoomtreinen moet zijn rondgekeken. Straks verdwijnt dit allemaal, weet je, en nog één keer vergaap je je aan het inferno van stampende turbines, transportbanden, en de felle lavagloed achter luikjes. Nog één keer stap je over looproosters boven duizelingwekkende diepten, vóórdat dit straks een chocoladefabriek is. Of een indoorspeelparadijs.

Want zulke wilde plannen hoor je over deze Hemwegcentrale, sinds energiemaatschappij Vandebron er vorige maand een bod op uitbracht: één miljoen. Eigenaar Nuon reageerde eerst wat lacherig op dit ‘stuntbod’: deze Amsterdamse centrale was wel 250 miljoen waard – een bedrag dat deze krant al gauw onderuit factcheckte.

Het ware verhaal is dat de centrale niet te koop staat, dat ook Nuon van kolen af wil, daarover al jarenlang met de overheid in gesprek is van wie het bedrijf een bedrag van 55 miljoen vraagt: 15 voor de ontmanteling en 40 voor een fatsoenlijk sociaal plan voor de 200 veelal oudere werknemers.

Vandebrons bod gold alleen de grond en de gebouwen. Inmiddels is het al naar vijf miljoen verhoogd, omdat Triodos Bank een miljoen wilde bijleggen, net als Tony’s Chocolonely en zelfs de gemeente Amsterdam wilde meedoen, en er kwam een crowdfundingsactie op gang die steun kreeg van BN’ers als Jan Terlouw.

Zelf kende ik Vandebron alleen van die baardjongens in tuinbroeken die je voor de supermarkt lastigvallen: „Bent u erg duurzaam?” Vandebron is de Greenpeace onder de energieleveranciers en heeft hier een wel erg gehaaide reclamecampagne gevoerd die vermomd was als activisme, dat weer vermomd was als een zakelijk overnamebod. Toen ook banken, bedrijven, bestuurders en BN’ers dit aangrepen om zich van hun groene kant te laten zien, gaven ze het nepbod ineens een legitimatie. Op sociale media dreigde een overstapactie onder het motto ‘#HemWeg of #IkWeg’. Oei, dat kan klanten kosten.

En dus loopt er deze donderdagochtend, op uitnodiging, een clubje van tien journalisten met kladblokken, helmen en veiligheidsbrillen door dit perfecte decor voor een horrorfilm. Af en toe stijgt een pluim stoom uit een vloer.

We doorkruisen controlekamers, vermalingsinstallaties, een loods met bergen met gips, een restproduct. Allemaal damage control. Broodjes en een rondleiding om het beeld bij te stellen. Aardig, maar wel een paar weken te laat. Door eerst 250 miljoen te roepen en daarna, schoorvoetend, naar 55 miljoen te zakken, leek het alsof ze echt in onderhandeling waren. En zo trapte iedereen in het nepbod van de tuinbroeken.

Christiaan Weijts schrijft op deze plek elke vrijdag een column.