Recensie

The Jesus and Mary Chain heeft woeste geluid van zich afgeschud

‘Ruzieband’ The Jesus and Mary Chain was voor het eerst in vijfentwintig jaar terug in Paradiso.

Foto Ross Gilmore

De verhalen over hun ruzies werden later overtroffen door die over de gebroeders Gallagher (van Oasis), maar de vechtpartijen tussen zanger Jim en gitarist William Reid van de Schotse band The Jesus and Mary Chain waren er niet minder bloeddorstig om. Net als Oasis viel ook hun band, begonnen in 1983, uiteindelijk tijdens een chaotisch optreden uit elkaar. Dat was in 1998.

The Jesus and Mary Chain had zes albums gemaakt, waarvan er één legendarisch zou blijken. Debuut Psychocandy (1985) werd onsterfelijk dankzij de lijzige agressie in nummers als ‘Never Understand’ en ‘You Trip Me Up’, waarin Jims lome vocalen tegenspel kregen van broer Williams verwoestende gitaarpartijen. Het was vooral Williams ontdekking van de mogelijkheden van ‘feedback’, een gitaareffect waarmee een gierende wolk geluid wordt opgewekt, dat baanbrekend was. Live raakte het publiek zo opgefokt, dat de groep werd bekogeld met flessen en optredens vaak niet langer dan een half uur konden duren.

Nietsontziende stijl

Inmiddels hebben de broers hun wederzijdse antipathie overwonnen, en staan ze sinds 2007 weer samen op het podium. Gisteravond waren ze voor het eerst in vijfentwintig jaar terug in een vol Paradiso in Amsterdam. De nietsontziende stijl van destijds bleek afgeschud. William Reid (58), met grote grijze haardos, speelt droog klinkende loopjes, ondersteund door galm maar zonder de stofzuigergeluiden van weleer.

Het optreden begon geheimzinnig: met de band in dikke rookwolken gehuld en een mooi zware gitaarriff van het nieuwe nummer ‘Amputation’. Maar toen de mist was opgetrokken, bleek ook het geluid doorsnee geworden. Het bijzondere aan The Jesus and Mary Chain was vroeger de woeste sound, met daarin verstopt de kekke zangmelodieën van Jim, die zich door girl groups uit de jaren zestig liet inspireren. Op het vorige maand verschenen album Damage and Joy ontbreekt die bitterzoete aanpak, waardoor de eerste helft van het optreden nogal sleepte – ondanks de jeugdige verschijning van Jim Reid (55).

In de toegift kwam de oude stijl weer tot leven en meteen was duidelijk wat het publiek tot dan toe had gemist. In oude nummers als ‘Just Like Honey’, ‘You Trip Me Up’ en ‘Taste Of Cindy’ drongen Williams gierende klanken zich tussen de gaten en kieren van de melodie. De aanhang in de zaal, een afgewogen combinatie van oud en jong, greep meteen zijn kans voor een lang verwacht rondje crowdsurfen en duwdansen.