Recensie

Horrorgame vol familiewarmte en plezier

De game Blackwood Crossing speelt als een nachtmerrie: in flarden van herinnering, emotie en absurdisme.

Scarlett en Finn. Screenshot PaperSeven

Keer op keer word je wakker in dezelfde coupé van een trein die doordendert naar een onbekende bestemming. In het volgende treinstel wachten vreemde mensen, hun gezichten verstopt achter dierenmaskers. Ze zien je niet, maar jij ziet hen wel. Ze praten over je. Dan besef je: dit zijn mijn eigen gezinsleden.

Blackwood Crossing speelt als een nachtmerrie: flarden herinneringen worden aan elkaar gehecht zonder logica. De visuele stijl lijkt op grote horrorgames als Bioshock, maar horror is het niet: in deze droom mag ook plezier en warmte een rol spelen. Die afwisseling is de grote kracht van de game. Beklemming maakt plaats voor warmte, in een kinderspel sluipt angst, die omslaat in verzoening. Drie uur lang gaan de emoties alle kanten op.

Op zoek naar Finn

De nachtmerrie is die van tienermeisje Scarlett. Zij moet keer op keer haar jongere broertje Finn terugvinden in het bijna lege treinstel. In het begin heeft Finn grote pret met verstoppertje spelen, maar al snel slaat de stemming helemaal om.

We leren dat Finn en Scarlett hun vader en moeder zijn kwijtgeraakt – sindsdien worden ze opgevoed door bezorgde grootouders. We ontmoeten de afstandelijke moeder, de radeloze vader, de grootouders die hun best doen, Scarletts vriend Cam die haar emotioneel niet kan bereiken. Ook de band tussen Scarlett en Finn is gespannen. Simplistisch wordt het nooit. In Scarletts familie zie je de tegenstrijdigheden terug die elk gezin kent.

Simpel is Blackwood Crossing wel in de puzzels. Veel verder dan het zoeken van het juiste voorwerp bij een interactie of aandachtig luisteren naar een conversatie gaat het niet. Zelfs de superkrachten die je op een gegeven moment krijgt toebedeeld, zijn alleen inzetbaar wanneer het verhaal dat vereist.

Het gaat om de ervaring

Ook is de besturing niet altijd even vloeiend: Scarlett lijkt soms over haar eigen tenen te struikelen. Het is vaak lastig om je zodanig tot een voorwerp te richten dat je het op kan pakken. Het is de enige technische smet op een game die er verder prachtig uitziet.

Maar Blackwood Crossing gaat ook eigenlijk helemaal niet om de puzzels. Ontwikkelaar PaperSeven stelt alles in dienst van de emotionele ervaring. De puzzels zijn om je deel te maken van het verhaal: je moet op elk moment kunnen voelen wat Scarlett voelt.

Daarin zijn de makers op elk niveau geslaagd. Radeloosheid, angst, nostalgie en liefde zijn voelbaar in de muziek, sfeer en dialogen. Blackwood Crossing eindigt met een emotionele ontlading die nog lang nadreunt.