Eritreeërs in de diaspora hebben nu hun stem gevonden

Foto ROB ENGELAAR / ANP

Eritreeërs in de diaspora kunnen het terreurbewind uit hun land van herkomst niet ontvluchten. Dit weekend zou Yemane Gebreab, rechterhand van de Eritrese dictator, eregast zijn in Veldhoven, waar de jeugdbeweging (YPFDJ) van de Eritrese staatspartij een congres wilde houden. De Nederlandse r egering reageerde schouderophalend; het ging immers om een ‘privéaangelegenheid’ en er is nu eenmaal vrijheid van vergadering en van meningsuiting.

Achteraf gezien was het maar goed dat Gebreab niet werd tegengehouden. Na 25 jaar zwijgen hebben Eritrese vluchtelingen daardoor hun stem teruggevonden, officials van het regime ter verantwoording kunnen roepen en geproefd van een betekenisvolle overwinning op een machtige machine. Hun protest zond een sterk signaal de wereld in: de maat is vol. Het liet de dictatuur zien dat ze momentum verliest in de psychologische oorlog tegen Eritreeërs in de diaspora. En het zorgde voor euforie en hoop bij Eritreeërs wereldwijd, tot in de vluchtelingenkampen in Oost-Afrika.

Wat kan de Nederlandse regering hiervan leren? Vorig jaar werd duidelijk dat Eritrese Nederlanders hier al jaren worden geïntimideerd en afgeperst door het regime. Een ruime Kamermeerderheid vroeg hierop het kabinet om de ambassade te sluiten als deze wanpraktijken worden voortgezet. Gezien de rol van de ambassade bij de organisatie van het congres hoop ik dat de regering dat nu inderdaad doet. Dat kan de lange arm van de Eritrese dictatuur hier breken.


student geneeskunde