Recensie

Een alleszins geslaagde brasserie-ervaring

Foto Rien Zilvold

In wat voor velen het begin van de Witte de Withstraat is maar wat in feite de Schilderstraat heet, net als de steeg die tot 1940 ongeveer op deze plek lag, zo genoemd omdat de kunstschildersfamilie Volmarijn hier in de zeventiende eeuw woonde en werkte – naar welke familie overigens ook de Volmarijnstraat tussen ’s-Gravendijkwal en Heemraadssingel is genoemd – enfin, in deze aanloop naar ‘de Witte de With’ vinden we café-restaurant Rodin, dat zijn naam ook weer aan een kunstenaar ontleent – wiens beroemde beeld L’homme qui marche na een uitstapje naar Wuppertal sinds begin deze maand terug is op zijn stek aan de Westersingel. Tot zover de encyclopedische weetjes.

Rodin is een zaak met een flink vloeroppervlak verdeeld over twee percelen. Links is het gedeelte waar je aan de bar kunt zitten, rechts is ingericht als eetzaal, net als het verhoogde deel achterin dat beide ruimten verbindt. Als wij binnenkomen, verlaat juist een buslading Japanners het pand, hoofs knikkend als we de deur voor hen openhouden. Rotterdam staat tegenwoordig op de bucketlist van toeristen aller landen.

De sfeer die in Rodin wordt nagestreefd, is die van een Parijse brasserie, wat zich uit in een informele begroeting, een houten vloer en kleine vierkante tafels waarop wijnglazen klaarstaan om gevuld te worden. Laten we daar dan maar mee beginnen: bijna alle wijnen kun je per glas bestellen. De grote kaart is geldig van twaalf tot tien, voor de lunch kun je terecht van twaalf tot vijf.

Het meisje dat ons bedient, licht het dagmenu toe: drie gangen voor 27,50 euro. De vis van de dag (19,50 euro) is gegrilde dorade. Die had ik diezelfde week al elders gegeten, maar hier wordt hij geserveerd met asperges en laat ik daar nu juist trek in hebben. Desgevraagd blijken de asperges ook als los bijgerecht besteld te kunnen worden mocht ik tot een andere keuze uit de kaart komen — ook dat tekent de informele brasseriesfeer die in Rodin heerst.

Na enige deliberatie komen we tot de volgende keuze: tonijn in sesamkorst met enoki, shii-take en wakame (12,50 euro) en geglaceerde kalfszwezerik met pompoencrème en witlofsalade (16 euro) als voorgerechten en risotto met snijbiet, macademia crunch en shropshire (15,50 euro) en jawel, de dorade met die asperges. Dit gerecht komt verder met bulgur, doperwten en tuinbonen. We beleven het voorjaar wel binnen als het buiten zo koud blijft.

De borden die we niet veel later op tafel krijgen zien er goed verzorgd uit. De portionering is niet kinderachtig. Een paar stevige plakken tonijn, geroosterd maar goed rood vanbinnen. Aan de overkant van de tafel wordt goedkeurend geknikt. Ook over de zwezerik geen kwaad woord: goed gebakken maar niet droog of taai. De kleingesneden wit- en roodlof vormen een frisse en knapperige tegentoon tegen de pompoencrème die eigenlijk bij een ander seizoen hoort. Alleszins geslaagd, deze voorgerechten.

De kleingesneden wit- en roodlof vormen een frisse en knapperige tegentoon tegen de pompoencrème die eigenlijk bij een ander seizoen hoort

De risotto ziet er vanaf mijn kant van de tafel nogal nat uit, maar wat ik aanzie voor jus is volgens Charlie een saus van appelstroop. Als om te benadrukken dat het een vegetarisch gerecht is, is het rijkelijk voorzien van gesneden groente en macadamians, er verleent de Engelse blauwe kaas, zo verneem ik, er een pittig accent aan.

De grijze dorade (ook wel zeekarper) is van huis uit een weinig uitgesproken vis die voor zijn bereiding weinig fantasie vraagt. In dit geval werd hij gegrild en krijg ik beide filets, precies goed gegaard, opgediend op de bulgur met erwtjes en tuinbonen en een prettig-pittige chilisaus. De asperges liggen vreemd genoeg op een apart schaaltje, alsof het altijd al een bijgerecht was. Ze smaken er niet minder om, niet sufgekookt maar goed knapperig.

Om onze brasserie-ervaring te vervolmaken, delen we een crème brûlée. Een goede keuze, zijn we met elkaar eens.

is culinair recensent in de regio Rotterdam.