Recensie

Einzelgänger uit zijn grot gelokt

Dat feestje buiten, daar hoeft Aloys niet zo nodig een uitnodiging voor. Na afloop gaat iedereen toch weer eenzaam naar huis.

In Aloys, het speelfilmdebuut van de Zwitserse regisseur Tobias Nölle, staat privé-detective Aloys er na de dood van zijn vader alleen voor. Vervelend als je contactgestoord bent: Aloys houdt alles het liefst indirect.

Tot Aloys in slaap valt in een bus en zijn camera en tapes gestolen worden. In een jaszak vindt hij een cassettebandje waarop een vrouw zijn dorre leven bespot en hem uitnodigt voor ‘telefoonlopen’. Alleen als hij haar telefonische instructies gehoorzaamt, krijgt hij zijn apparatuur terug.

Lees ook Gezellig samen naar ons schermpje staren, een interview met regisseur Tobias Nölle

Aloys lijkt minder te gaan over één loner dan over isolement in tijden van sociale media. Het is een virtuoos gecomponeerd filmdoolhof waar de uitgang steeds net buiten beeld ligt; een film die als het ware om zijn eigen as cirkelt. Heel knap, maar ook iets te ongrijpbaar om jezelf er werkelijk emotioneel in te verliezen.