Column

Sophie omhelst een boom, raakt nog meer in de kreukels

Zap

Sophie Hilbrand besloot haar serie over middelen tegen burn-outs. Het programma leverde haar juist veel stress op. In ‘De Rijdende Rechter’ leidt een kronkelwilg tot spanningen.

Sophie Hilbrand in de laatste aflevering van 'Sophie in de Mentale Kreukels' (BNN)

Bomen. Jelle Brandt Corstius begon erover bij De Wereld Draait Door (NPO 1). Voor dagblad Trouw schrijft hij reisreportages over het boreale woud, de noordelijke ring van bossen die loopt van Scandinavië en Rusland tot Canada. Beter bekend als de taiga.

Brandt Corstius kwam bij de Noors-Russische grens, de ‘stad’ Nyrud, waar maar één man woont. „En dat is een politieagent. Op wie moet hij dan op letten?” De journalist werd hierna lyrisch over de bomen die hij aantrof in het bos. Zo rustgevend. Brandt Corstius: „Het schijnt ook dat de kleur groen ons geruststelt. Ja, ik klink steeds vaag spiritueler, maar het doet me gewoon goed. Het is heel fijn om in het bos te zijn.”

Sophie Hilbrand pakt de handschoen op en trekt ook het bos in, voor het slot van Sophie in de mentale kreukels (NPO 3), waarin zij alternatieve therapieën onderzoekt tegen stress. Ze heeft al gemediteerd en een paard geaaid. Dit keer gaat ze een eik omhelzen.

Op de Veluwe in de sneeuw ontmoet zij Mike Pfundt, een sjamanistische gids met een grijze staart, die een warme band heeft met de bomen. Hij houdt ze graag vast, dat geeft hem kracht. De genegenheid moet wel wederkerig zijn, vindt hij, dus vraagt hij eerst om toestemming. „Het gebeurt ook wel dat ik bij een boom sta, die ik heel mooi vind, en daar zou ik wel tegenaan willen zitten, en dat zo’n boom daar geen zin in heeft.”

Omdat deze aflevering de laatste is, probeert Hilbrand tot een conclusie te komen. Ze maakt het programma omdat ze zelf ooit een burn-out had en vaak bang is dat ze er weer tegenaan zit. Een hersenscan moet uitwijzen of ze dankzij de onderzochte therapieën wat rustiger is geworden. Maar ze blijkt nu juist meer grijze hersenstof te hebben dan vóór de opnames, wat wijst op meer spanning. „Het programma heeft me eigenlijk veel stress opgeleverd”, concludeert ze. Juist omdat ze het persoonlijk wilde maken.

Vreemd programma. Het is licht vermaak, maar daar is het te serieus voor. En het blijft zo kritiekloos. Alleen al de aanname dat deze jachtige prestatiemaatschappij ons geestesziek maakt, is aanvechtbaar. (Wanneer was die rustige tijd?) Tv-psychiater Bram Bakker mag onweersproken suggereren dat je dement wordt van veel op je mobiele telefoon zitten. Paarden aaien, de zelfontplooiende levensdans; mensen hebben hobby’s en daar worden ze rustig en blij van. Daar steekt niet veel kwaad in. Maar al die onzin eromheen…

Kronkelwilg geeft buurman stress

De laatste boom van de avond staat in de tuin van Etienne, te zien in De Rijdende Rechter. De kronkelwilg geeft de sympathiek besproete Hagenaar rust en plezier, maar is een bron van stress voor buurman Jos. De boom is dwars door de betonnen schutting heen gegroeid en staat nu in de tuin van Jos. Die klaagt over duivenpoep en takken. „Hier heb je takken, daar heb je takken, hier heb je takken!”

De Rijdende Rechter – Wordt vervolg (NPO 1) gaat terug naar eerdere zaken om te kijken of ze echt wel zijn opgelost. Een goede aanvulling op de reguliere serie, want je vraagt je vaak af: hoe ging die burenruzie verder? De schutting is misschien wel verplaatst, maar de achterliggende onmin blijft liggen.

De boomkwestie is helaas geen goed voorbeeld, want de kronkelwilg was al geen groot twistpunt, en als Jetske van den Elsen aankomt, zijn ze hem net aan het kappen. Probleem opgelost. Alleen buurman Jos is niet helemaal ontstresst. Bij de kap komen er namelijk nog veel meer takken in zijn tuin te liggen, en: „Het is nog niet opgeruimd!”

Wilfred Takken vervangt deze weken Hans Beerekamp.