Commentaar

Economische groei moet de onvrede helpen terugdringen

IMF

Een „naar binnen gericht beleid” is een van de grootste risico’s voor de wereldeconomie, stelde het Internationaal Monetair Fonds (IMF) dinsdag in zijn nieuwe prognoses. Dinsdag was ook de dag waarop de Britse premier May verkiezingen aankondigde waarmee zij haar parlementaire draagvlak wil vergoten voor de onderhandelingen over de Britse uittreding uit de Europese Unie.

Het economische herstel van de crisis van 2008 is zo stevig niet. De bedrijvigheid mag dan aantrekken en de schade van die crisis enigszins worden ingelopen, de politieke stemming herstelt zich niet. Integendeel: de weerstand tegen globalisering en economische integratie blijft groot. Brexit is niet het enige voorbeeld. De Franse presidentsverkiezingen, waarvan de eerste ronde zondag plaatsvindt, staan in het teken van het Franse nationale belang. De rest van de wereld is niet langer een avontuur maar een bedreiging. Handel wordt gezien als een spel waarin de winst van de een gelijk staat aan het verlies van de ander.

IMF-directeur Lagarde en haar tegenpolen van de Wereldbank en wereldhandelsorganisatie WTO waarschuwden daar vorige week nog voor in Berlijn. Het kwam Lagarde te staan op een venijnig antwoord van de Amerikaanse minister van Handel, Wilbur Ross: „Rotzooi”.

Toch zijn er ook gunstige tekenen. De Amerikaanse president Trump boog vorige week voor de logica van zijn eigen ministerie van Financiën en nam terug dat China een „valutamanipulator” is – de zoveelste botsing van zijn simpele campagnetaal met de complexe realiteit. De wereldhandel groeit dit jaar, volgens calculaties van het IMF weer iets harder dan de wereldeconomie. Dat wijst erop dat internationalisering zijn verloren momentum weer probeert terug te klauwen. En als de IMF-prognoses uitkomen, groeit de economie vrijwel overal. Het verbeterende klimaat zal gebruikt moeten worden om de onvrede die sinds de crisis rees, terug te dringen. Dat kan, door te tonen dat de economische groei duurzaam kan worden bereikt, ten goede komt aan iedereen en vol te houden is. Dat vergt grote veranderingen, in belastingstelsels, in de verdeling van de opbrengsten, in de manier waarop die groei verantwoord kan worden bereikt en in de productiviteit. Alleen door te tonen en te bevorderen dat het systeem zo eerlijk mogelijk kan zijn en ook de volgende generaties ten goede komt, kan het behouden blijven. De welvaart van nu en de vruchten van de globalisering nemen wij zomaar aan. Maar zij zijn fragieler dan vaak gedacht en vergen voortdurend onderhoud. Noem het een voorjaarsschoonmaak.