Philippe Gilbert wint Amstel Gold Race voor vierde keer

Gilbert wist op het nippertje Michal Kwiatkowski te passeren.

Philippe Gilbert viert zijn overwinning tijdens de Amstel Gold Race. Foto Bas Czerwinski / ANP

Met z’n allen wachten tot de beklimming van de Cauberg in Valkenburg, en dan kijken wie er na 260 kilometer wielrennen het hardst omhoog kan. Dat was zo’n beetje het scenario van de Amstel Gold Race in voorgaande jaren. De Cauberg als scherprechter, en dan nog een kort sluitstuk naar finishplaats Berg en Terblijt.

Twitter avatar Amstelgoldrace Amstel Gold Race Voor de 4e keer is @PhilippeGilbert de beste tijdens de Amstel Gold Race! #AGR17 https://t.co/1mabVN98Dt

De enige Nederlandse klassieker begon een moetje te worden, oersaai als-ie was, voor renners én toeschouwers. Zelfs koersbaas Leo van Vliet zat zich de laatste jaren in de volgauto te verbijten, zei hij zondag bij de finish:

“Dan dacht ik: jezus, waar zijn we mee bezig? Je wil koers hebben. Ik moest wat doen.”

Wat nu?

Hij sprak met journalisten, met renners, met ploegbazen. Wat vonden zij de beste verandering in het parcours? Nog een extra lus naar Maastricht misschien, maar dat kostte te veel geld. “Economisch was dat niet haalbaar. Dan had ik allemaal vluchtheuvels moeten laten weghalen. En nu maar twee.” Van Vliet koos ervoor om de laatste beklimming van de Cauberg naar voren te halen, met nog bijna negentien kilometer tot de meet. Op papier heeft een obstakel dan minder invloed op de uitkomst van de wedstrijd. De finish is simpelweg nog te ver weg. Ervoor of erna moet je het verschil maken. En zo geschiedde.

“Ik was ervan overtuigd dat dit ging werken. Niemand had meer een reden om met zijn allen naar de streep te rijden. Ik ben een blij mens. Dit is toch wat iedereen wilde?”

Spektakel

Gelijk had Van Vliet, de 52ste uitgave van de Amstel Gold Race was heerlijk om naar te kijken, ook al omdat iedereen zo snakte naar spektakel in Limburgs heuvelland. Een kopgroep met daarin Lars Boom reed vroeg weg, werd op 66 kilometer voor het einde ingerekend door moordend tempowerk van Team BMC, en op beklimming nummertje 29, de Kruisberg, ontplofte de wedstrijd. Een uur lang smullen lag in het verschiet.

Grootheden vonden elkaar; Philippe Gilbert, sprinter José Rojas, Sergio Henao, Ion Izagirre, en na een kleine hapering ook Michal Kwiatkowski. Wat een kwaliteit in één kopgroep - winnaars van Touretappes, oud-wereldkampioenen, winnaars van monumenten. Alleen die andere held uit België, Greg van Avermaet, miste ‘de slag om de Kruisberg’. Zo’n voorjaar – hij won de Omloop het Nieuwsblad, de E3-prijs, Gent-Wevelgem, werd tweede in De Ronde, won vorig weekend Parijs-Roubaix – gaat ook een olympisch kampioen niet in de koude kleren zitten, kennelijk. Hij probeerde het nog op de Keutenberg, maar miste de frisheid. Dat gold ook voor Bert-Jan Lindeman. De wind van opzij, de steile weg omhoog. Een dikke 230 kilometer in de benen. Die combinatie was hen te machtig.

De beslissende slag werd toch gemaakt op de slotklim, nu niet de Cauberg en vlak voor het einde, maar op de Bemelerberg met zes kilometers te gaan. Kwiatkowski en Gilbert sloegen de handen ineen. De Pool ging, en de Waal volgde. Het viel stil. Nu ging de Waal, en de Pool kon volgen. Gekmakend voor renners die toch al op hun limiet zaten. Als goud in een zeef bleef alleen het allerbeste over. En Leo van Vliet wreef in zijn handjes. Een grootheid ging de Gold Race winnen. Dat was nu zeker.

Gilbert versus Kwiatkowski

Een intrigerende sprint a deux dan, een mentaal steekspel in de slotkilometer. Gilbert op kop, Kwiatkowski erachter. De Pool liet een gaatje, teneinde Gilbert te verrassen met een versnelling die je te laat ziet aankomen. 300 meter nog, in het handboek van ongeschreven wielerregels te vroeg om al over te gaan tot een eindschot. Maar Kwiatkowski waagde een gok. Gilbert keek achterom en zag nog net de billen van zijn collega. Vogel gevlogen, zou je denken. Maar de Pool viel stil, de sprint was te lang, het melkzuur zat overal.

En dat zag Gilbert, op een meter of vijf. Hij ging op zijn pedalen staan, reed het gat in luttele seconden dicht, en stak bij het passeren van zijn collega vier vingers in de lucht: vier keer winnaar in de Gold Race, in 2010, 2011, 2014 en 2017. Met Cauberg op het einde, zonder, Gilbert maakt het niet uit. “Het gaat niet om het parcours”, zei hij na afloop dan ook. “Het gaat om de renners. Wij moeten het doen.” Kwiatkowski knikte instemmend. “Wij bepalen.”

Leo van Vliet hoorde het niet. Hij glunderde, ontving complimenten voor zijn ‘meesterzet’. “Wat een koers jongens”, zei hij in de perstent tegen wie het maar wilde horen. “Als ik niks had veranderd, dan hadden we vast en zeker weer hetzelfde scenario gekregen. Ik weet heus wel dat de renners het moeten doen. Maar ik geloof dat ik ze een handje heb geholpen.”