Column

Dankzij Pepsi

Beste Kendall Jenner-Kardashian,

Hoe is het nu met je? Deze week las ik dat je erg bent geschrokken van de haat die je ten deel is gevallen na de universeel gekraakte Pepsi-reclame: de eerste tegenslag in het prille succesverhaal dat jouw leven is. Naar verluidt wil je even onder de radar verkeren, om aan te sterken. Maar Kendall, jij, nota bene een Kardashian, weet toch dat die radar helemaal niet meer bestaat? Daar heb jij mede voor gezorgd. Jij, een van de eerste Social Media-modellen in de wereldgeschiedenis: modellen, eerder sexy dan mooi, die aan de top zijn geraakt door hun sterke online presence, doordat ze alles wat privaat is publiek maken, die een miljoenenpubliek bereiken met elke ademzucht. Daar kan men smalend over doen, maar je bent eenentwintig jaar oud en hebt ruim 78 miljoen volgers. Elke Nederlander zou 3,5 Denk-trol nodig hebben om gelijke tred te houden met de hoeveelheid Jenner-volgers.

Laten we even terugkeren naar het spotje: jij bent bezig met een fotoshoot, terwijl allerlei aantrekkelijke, jonge, etnisch-diverse mensen die je normaal alleen ziet in koffietentjes waar sojamelk alweer passé is of restaurants waar ze alles bereiden met avocado, op straat demonstreren voor gelijkheid. Goed, jij aarzelt, want je ging net zo lekker. Dan komt er een aantrekkelijke jongen langs die je wenkt. Dat is de druppel. Je werpt je ordinaire blonde pruik weg (onderdrukking van vrouwen!) en dringt naar de voorhoede van de stoet (want natuurlijk doe je dat) en biedt een militant ogende agent (Ferguson! Rodney King!) een blikje Pepsi aan. Hij drinkt, iedereen lacht, iedereen blij, rassenongelijkheid is verdwenen. Dankzij een blikje frisdrank.

Maar was de wereld blij met je inspanningen? Nee hoor. Die zure dochter van Martin Luther King Jr., je weet wel, die drammerige zwarte vent over wie enkele jaren geleden de biopic Selma verscheen, twitterde: „Had mijn Daddy maar geweten van de kracht van Pepsi.” Het is allemaal zo makkelijk. En dat gezeur over de naweeën van slavernij ook altijd. In 1860, het beginjaar van de Burgeroorlog, kende Amerika 4 miljoen slaven, op een populatie van 32 miljoen. Laat ze maar lullen. Tegenover één slaaf van destijds: twintig volgers.

Men zou je een postmodern boegbeeld kunnen noemen. In die zin zijn de 159 seconden die het spotje duurt je hoogtepunt te noemen. Dit zal ik uitleggen. Actualiteit, hoe heftig ook, wordt op een gegeven moment opgenomen in de populaire cultuur. Eerst wordt actualiteit geschiedenis, dan wordt de geschiedenis popcultuur. (Denk aan: cartoons over Hitler, films over Vietnam.) Dit proces gaat steeds sneller. Maar Pepsi en jij hebben het nu zozeer versneld, dat jullie een fenomeen dat nog altijd actueel is, namelijk de protestbeweging Black Lives Matter, in real time hebben omgezet in een commercieel middel. Jullie hebben een welgemeend protest op een sublieme manier geïnstagramiseerd. Ooit zal de mensheid met trots terugkijken op deze mijlpaal. Ooit zal men inzien hoe vooruitstrevend je was. Voor nu moeten we blij zijn dat er een wonderdrankje bestaat dat alle tegenslag tenietdoet. Proost.

Daan