Column

Nu al nostalgisch over de moeder aller middelvingers

Beeld van de Week Arjen van Veelen schrijft wekelijks over een nieuwsfoto. Vandaag: De bom op Afghanistan.

AP

Bomb the shit out of ISIS’, beloofde Donald Trump. Donderdag deed-ie het. Hij liet de ‘moeder aller bommen’, de ‘zwaarste niet-nucleaire bom van het Amerikaanse leger’, vallen op een tunnelcomplex van IS-strijders in Afghanistan. De bom weegt bijna 10.000 kilo en heet officieel GBU-43/B. Het explosief was nooit eerder ingezet.

Natuurlijk kon Trump, superlatievenliefhebber, niet met z’n fikken van dat ding afblijven.

Klinkt eng, die trigger happy president, maar ik moest denken aan de roadside attractions langs de Amerikaanse snelwegen waar ik de afgelopen weken langsreed. Al die reusachtige borden met „’s Werelds grootste ketchupfles” of „’s Werelds grootste hooivork ten Westen van de Mississippi” — superlatieven uit een glorierijk verleden, inmiddels vooral nostalgisch en potsierlijk, getuigen van voorbije grootheidswaan.

En ‘Het Eerste Stofzuigermuseum ter Wereld’ – geloof me, het valt een beetje tegen.

Zoals ook de ‘Moeder aller bommen’ tegenvalt. Bommen met bijnamen, daar moet je meestal bang voor zijn. Zeker als ze eufemistische bijnamen hebben, denk aan de ‘madeliefjesmaaier’, de daisy cutter die zo populair was in Vietnam, of denk aan de uraniumbom Little Boy die de stad Hiroshima verwoestte. Maar het effect van deze superlatieve Moeder Aller Bommen is juist relatief klein. De Russen schijnen een vier keer sterkere ‘gewone’ bom te hebben, die heet de ‘Vader aller Bommen’. En een atoombom is al gauw duizend keer krachtiger. Of denk aan het cumulatieve effect van een tapijtbombardement.

Er sneuvelden volgens de VS 36 strijders door de superlatiefste bom, niet veel meer dan tijdens een van die honderden drone-aanvallen die Obama uitvoerde, die echter zelden brekend nieuws werden.

Het was vooral die naam die de bom een mediahit maakte. Het Guiness Book of Records-effect. Grootste, eerste, beste.

Deze bom is de Harley van the greatest nation on earth die kampt met een minderwaardigheidscomplex. Een teken van zwakte, van verschrompelde eigenwaan, eerder dan van kracht.

Een zeer retorische knal, dus. Dat is enerzijds geruststellend voor ieder die niet bij IS zit, of daar in de buurt vertoeft. En het past bij een president die tot nu toe vooral opviel door retoriek. Veel van zijn snode plannen sneuvelden. En erge dingen die nu gebeuren – zoals deportaties – gebeurden ook onder zijn voorganger, massaal zelfs. Wat Trump wel lukte, namelijk duivels als Assad en IS, bombarderen, tja, voorzichtig applaus.

Ik betrapte me zelfs op sympathie voor Trumps kinderlijke eerlijkheid. Hij verstopt zijn oorlogen niet. De meeste bommen zijn grijs, maar de moederbom is een kleurrijke, gepimpte hyperbool. Trump haalde een showmodel van stal, een James Bond-bom, geknipt voor televisie en Twitter: een bom voor de buhne.

Komt dat zien! De moeder aller middelvingers ooit.

Dat is een ommezwaai. Amerikaanse oorlogen spelen altijd verstoppertje, zo groeide ik ermee op. Denk aan de zogenaamde ‘precisiebomardementen’ van de Golfoorlog. Die waren in werkelijkheid een ramp.

Obama was meer van de executies vanuit de lucht met stiekeme drones. In zijn eerste jaar liet hij er al meer uitvoeren dan Bush in zijn hele periode. Er vielen waarschijnlijk honderden burgerdoden, maar het klonk allemaal onschuldig als acupunctuur.

Wat dat betreft prefereer ik Trumps middelvinger.

Het is ironisch dat die uitdrukking ‘moeder aller’ pas in zwang raakte toen Saddam Hussein hem gebruikte voor de oorlog tegen de VS: moeder aller veldslagen. Een hyperbool – of toch niet. Want in zekere zin zijn we, een kwart eeuw verder, nog steeds bezig met de nasleep van die veldslag.

Hyperbolen: ze worden soms waarheid. Dit weekend is wat dat betreft spannend. Zaterdag viert Noord-Korea de Dag van de Zon. Volgens kenners is de grote vraag of Kim Jong-un die nationale feestdag luister bijzet met een kernproef. Een expert om serieus te nemen, Remco Breuker, denkt dat een gewapend conflict onvermijdelijk is (mede omdat Obama de boel acht jaar liet versloffen). Alleen de schaal van het conflict is nog een vraag.

Nu is de enige echte moeder aller bommen natuurlijk: de atoombom. Ik ben daarom nu al nostalgisch over dat moedertje dat donderdag op Afghanistan viel.

Al was het maar omdat, als die derde wereldoorlog uitbreekt, wat op zich al vervelend is, ik weinig anders kan doen dan me te scharen achter, precies, Trump – of wie anders?