Recensie

Een geslaagde SUV van Peugeot

Alweer een nieuwe SUV, dit keer van Peugeot. De 3008 is mooi, vindt .
De Peugeot 3008, gefotografeerd bij Peugeot Davo in Bergschenhoek. Foto Peter de Krom

Achter de drie staande rode streepjes in de achterlichten van de Peugeot 3008 zit een verhaal dat je alleen gelooft als je de krachttaal van de autobusiness kent. Ze stellen de nagelsporen voor van de Peugeot-leeuw die zijn klauwen in de koets zet, een symbool van kracht. Toen ik nog fulltime aan cultuur deed, was ik in lachen uitgebarsten. Nu denk ik: ja, men zou zoiets verzonnen kunnen hebben.

Toch is het herkenningsteken niet van zin verstoken. Zonder zou je bij de 3008 niet snel aan Peugeot hebben gedacht, het merk dat zijn ontwerpen vroeger uitbesteedde aan het Italiaanse designhuis Pininfarina of grootmeester Paul Bracq. Daar kwamen elegante auto’s van die in Peugeots beste dagen de beschavingsmaatstaf stelden voor het betere vervoer waaraan het bijbehorende publiek zich deftig hechtte. Geen merk heeft chiquere sedans gebouwd dan Peugeot; de 404 en 504, de 505 en 605, de al klassieke 406 die ik nog steeds begeer. In donkerblauw met grijs velours en de drieliter zescilinder, lichtjes opgetild door de wigvormige lijn met de verrukking van een nakend inzicht.

Voorbij. De 3008 is een SUV. Dat zijn auto’s waarvoor je als ontwerper je talent voor Franse zwier krachtig moet onderdrukken. Men wil ze groot en kantig, een wens die onverwacht succesvol is vervuld: afgelopen maand werd de 3008 tot auto van het jaar gekroond en de verkoop gaat voorspoedig. Het is dan ook een lel van een auto, gans de tijdgeest. Peugeot had veel goed te maken. Een eerdere 3008, doodzieke homp staal, was zo lelijk dat je bewondering voelde voor de folderschrijvers die lease-lullo’s moesten overhalen met de sleutelwoorden eigenzinnigheid en dynamiek.

Knap is hoe Peugeot instrumenten heeft gevonden voor de renaissance van een stijl. Daaraan dragen die vermaledijde lichtstreepjes ter achterzijde het hunne bij. Door hun plaatsing op een zwarte sierbalk over de volle breedte van de achterklep ontstaat een spanningsveld van horizontalen en verticalen dat de achterkant cachet geeft. De stapeling van in kleur contrasterende verticale elementen, met chroom-accenten op de bumper en de verder nodeloze spoiler, brengt licht en beweging in de staalmassa.

Nog aantrekkelijker is het interieur, waar het spel met lagen zich herhaalt. Op een klassiek gestoffeerd basisplateau dat zich vanaf de middenconsole hellingachtig verbreedt rust, als een haast zwevend element, het eigenlijke dashboard. Boven het kleine stuur steekt het volledig digitale display uit: de vanaf het stuur in vijf grafische settings configureerbare i-Cockpit. Op de balkonrand staat als een grafsteen het van andere Peugeots en Citroëns bekende infotainment-scherm. Geen paniek, de bediening van dat voorheen hopeloos omslachtige touchscreensysteem is vereenvoudigd. De menu’s zijn analoog selecteerbaar via een elegante kleine klaviatuur met zeven toetsen. Het systeem reageert ook op spraakcommando’s die je onder de knie moet krijgen en dan soms werken. Zeg ‘poep’ tegen de Peugeot en hij denkt ‘poi’ van Points of Interest. Dat kan een tankstation zijn, waarvan hij op verzoek een lijst uitrolt.

Kortom, de binnenhuisarchitectuur is betoverend. Als dit de Peugeot-toon wordt, heeft men de vorm te pakken. Belangrijk voor de klanten; hij ziet er exclusiever uit dan hij is. Daarbij presteert hij verdacht veel beter dan je op grond van zijn vermogen en cilinderinhoud mag verwachten. Zo moeiteloos kan een ielig driecilindertje met 130 pk zo’n vetklep toch niet in beweging krijgen, zou je denken. Het gewicht verklaart iets, dat is met 1.229 kilo veel lager dan gebruikelijk bij SUV’s van dit formaat. Maar het zou me niet verbazen als het meer was dan de leeuwentemmer opgeeft.

Onderweg zie je bestuurders van vorige, zielige Peugeots verlangend staren. Ja, kijk maar eens goed, rayonchefje, dit wordt jouw volgende auto en ik weet hoe je hem op verjaardagen aan je Audi-vrienden uitlegt. „Toch een stukje meer uitstraling, lekker hoog.” Je kan er ook niets aan doen. En je least dankzij Peugeot straks nog smaak ook. De openbare ruimte wordt iets fleuriger. Dat kon je van zijn voorganger niet zeggen. Deze Peugeot lijkt zijn Europese onderscheiding waard.