De Dam is niet meer van ons

Nee, ik ga hier het complete Meerjarenplan Fiets 2017 – 2022 echt niet uit de doeken doen. Die informatie kunt u overal vinden. Surf naar amsterdam.nl en lees hoe de gemeente de stormachtige ontwikkelingen inzake de tweewieler in goede banen hoopt te leiden. Middelen om de zich op z’n konijns uitbreidende fietsenpopulatie te stroomlijnen worden u er gedetailleerd voorgezet: doorstroming, parkeren, stoplichten: alles wordt de komende jaren vlotter en slimmer. Fijn. Behalve dan het oudste en meest ongemakkelijke stukje van de stad: aan de Dam verandert niets.

Fiets voor de grap nog eens vanuit de Damstraat, over de Dam langs Madame Tussauds, de Paleisstraat in, naar de Nieuwezijds Voorburgwal. Ja ik ben daar gek, hoor ik u denken, en gelijk heeft u. Een beetje Amsterdammer fietst daar zo min mogelijk. Maar doe het nog eens en voel hoe het door het stadsbestuur geambieerde ‘snel, veilig en comfortabel fietsen’ een geheel eigen dimensie krijgt terwijl u hobbelend over de vervloekte keitjes de oversteek probeert te maken. Leuk hè?

Misschien weet u nog hoe de Dam ooit een lappendeken was, een rariteitenkabinet van stenen en straatmeubilair. En hoe er onder leiding van wethouder Guusje ter Horst werd gekozen voor eenvormigheid. Helaas werd die eenvormigheid bereikt met Portugese keitjes: die waren goed voor het Middeleeuwse gevoel (lees: goed voor fotograferende toeristen) en helaas belabberd voor iedereen op twee bandjes. Tijdens de overtocht zoeken uw nieren een goed heenkomen, uw stuur trilt zowat uit uw handen en zeker bij nattigheid denkt u ieder moment op de glibberige keitjes onderuit te zullen gaan. De tramrails waar u overheen moet, maken het nog erger. Om maar te zwijgen van de rails waar u ter hoogte van Peek & Cloppenburg vlak langs moet – en waar u bij de eerste de beste stuurzwenking in dreigt te raken.

In de onophoudelijke drukte op de Dam kan het zomaar gebeuren dat u door iets of iemand wordt afgeleid en dan zit u, nee, ligt u met de gebakken peren.

Ze hebben er een kasseienstrook van gemaakt. Eigenlijk twee, want deze strook kruist een andere strook richting het Centraal Station: ook daar fietst niemand voor zijn plezier. De Dam is dus als een voorjaarsklassieker, met dien verstande dat u er liever andere hobby’s op nahoudt. Dat de ellende van de keitjes juist hier toeslaat, waar Amsterdam in de dertiende eeuw ontstond: de symboliek kon niet beter, en wreder.

In de Fietswereldhoofdstad ben je als fietser bij het Nationaal Monument je leven niet zeker. Op amsterdam.nl gaat het over ‘verbeteren doorstroming en comfort op kruispunten’, nou, niet hier. En even snel opzij gaan kan ook al niet, daar zorgen de aalgladde natuurstenen (héél fotogeniek) stoepranden wel voor. Al rillend en stuitend in de groeven rij je als het ware door een ansichtkaart van de Dam. Bijzonder fraai voor onze gasten en hoogst irritant voor ons zelf.

De Dam is niet meer van ons, daar komt het eigenlijk wel op neer.

Auke Kok is schrijver en journalist.