Recensie

Alles wat ook de Italianen zich in een osteria wensen

Foto Simon Trel

Op de denkbeeldige lijst van mooiste restaurants van Rotterdam moet Vicini een plaatsje bovenaan worden toebedacht. Het is een grote, betonnen doos waarin met veel gevoel voor smaak en een tamelijk ingetogen styling een maximum aan sfeer is gecreëerd. Eleganter vind je het elders in de stad niet een-twee-drie, terwijl het tegelijk ook onmiskenbaar zo’n zaak is waar je met je hele lawaaierige familie kunt binnenvallen en de tafel een kwartiertje later vol staat met flessen wijn, water, brood en pizza’s.

Het daglicht valt in Vicini ruimschoots binnen door de glazen gevels die twee hele zijden van het pand omgeven, en zowel binnen als buiten zijn er zitjes en hoekjes om te ontbijten, te lunchen of te borrelen. Wachten op je afhaalmaaltijd met een glaasje erbij kan er eveneens. Het dinergedeelte bevindt zich rondom een open trap die naar het laboratorio leidt, de ietwat overdreven naam voor een kelder waarin heel verrassend een balletstudio en een ‘winkel voor fashion & art (ook voor kids)’ zijn gevestigd. Ja, je bent wel in Kralingen natuurlijk, dus aan een geringe dosis nuffigheid valt ook in deze eetgelegenheid niet te ontkomen.

Vicini is een osteria ofwel een Italiaans buurtrestaurant, en die buurt zit er ook op de avond dat ik me er met een bescheiden gezelschapje meld. Om 18.00 uur al zijn alle stoelen in het restaurant bezet door wat stuk voor stuk allemaal welgestelde Kralingers en hun ‘kids’ lijken. „Door gezinnen die alles op rolletjes hebben”, zo veronderstelt een 14-jarige zoon als hij het Kralingse dolce vita eens uitgebreid in zich heeft opgenomen. Grappig in dit verband: vanuit Vicini heb je uitzicht op het tegenoverliggende hoekpand op de Kortekade, waar – op dus slechts één rolletje verder – de ‘Scheidingsplanner’ kantoor houdt. Gelukkig maar: ook daar wordt zo te zien na zessen nog flink doorgewerkt ten behoeve van het welbevinden der Kralingers.

Vicini heeft dagelijks een andere vis- of vleesspecialiteit op de kaart en laat zich verder voorstaan op de ‘eerlijke, eenvoudige gerechten’ (antipasti, panini, insalata’s, risotto, pizza’s enz.) die ook de Italianen zich in een osteria wensen. Naar goed hedendaags gebruik in vaderlandse restaurants bestellen we hoofd- en voorgerechtjes in een en dezelfde gang om vooral veel van elkaars borden te kunnen pikken en plenair te becommentariëren. We mogen dan weliswaar geen echte Italianen zijn, maar vergelijkingen met het menu van de La Pizza-vestigingen in het Scheepvaartkwartier en in Blijdorp zouden houvast mogen bieden. Ook dat zijn twee – grotendeels door Italianen bestierde – osteria’s die zich in Rotterdam van de gemiddelde pizzeria willen onderscheiden.

Vicini vermeldt op zijn website als eerste hoe snel en gemakkelijk je vanuit de stad op de fiets of met het ov naar het restaurant rijdt. Mogelijk dus dat de spreekwoordelijke ‘oude weg naar Kralingen’ vanuit andere stadsdelen voor sommigen toch nog een aanzienlijke afstand vormt. Aanvaard de reis evengoed toch maar. Voor de locatie en de ambiance. En bijvoorbeeld voor de gegrilde zwaardvissalade met gepofte rode uien, kerstomaatjes, krokante pancetta en rucola, voor de gestoofde polpo (inktvis) die zich zeker met die van La Pizza kan meten, en ook voor de pizza quattro formaggi, die hier in een verrassende combinatie met nootjes wordt geserveerd.

Risottoliefhebbers daarentegen komen in Vicini minder aan hun trekken dan bij La Pizza of O’Pazzo (nóg een osteria). In Kralingen is de risotto helaas een schotel waaraan weinig of geen bouillon te pas lijkt gekomen, maar waarin grote stukken paprika en groene asperges samen met een schep rijst in een badje van crème fraîche drijven. Als ik dat zo thuis opgediend zou krijgen, werd ik nog dezelfde avond ook klant van de Scheidingsplanner.

is culinair recensent.