Recensie

De pijngrens van controlfreaks

Documentairemaker Suzanne Raes volgde de Nederlandse zwemploeg naar de Spelen van Rio. ‘0,03 seconde’ gaat over de obsessieve gedrevenheid van de topsport.

Ranomi Kromowidjojo en Ferry Weertman

Een nagellengte kan het verschil zijn tussen Olympisch goud en zilver. Documentairemaker Suzanne Raes volgde de Nederlandse zwemploeg naar de Spelen van Rio. Femke Heemskerk, Sebastiaan Verschuren en Ranomi Kromowidjojo grepen naast de medailles, Sharon van Rouwendaal en Ferry Weertman wonnen op de valreep goud.

0,03 seconde focust op de verliezers, die daarna op het strand van Copacabana de winnaars aanvuren. Toch nog triomf. 0,03 seconde gaat over de obsessieve gedrevenheid van de topsport, en hoe dat toch niet per se volstaat. Zie ze trainen, Kromowidjojo met hightech en gedoseerde inspanning, Heemskerk onder het beulsregime van Philippe Lucas.

Wat voor de één werkt, werkt niet voor de ander. En hoe men de chaos ook temt met malle lichtbrillen tegen de jetlag of rituelen op het startblok, de X-factor die bepaalt of je in bloedvorm bent en de perfecte race zwemt, blijft onbekend. Een ontnuchterende boodschap in deze wereld van controlfreaks.

Dat Raes zich in Rio zelf vooral verlaat op NOS-beelden lijkt een zwaktebod, maar ze gebruikt die goed. Femke Heemskerk is in tranen, eigenlijk niet door haar falen in Rio, maar door vroeger succes. Winnen is een verslaving.