Vertrek van hun coach doet de baanwielrenners pijn

WK Baanwielrennen

Zes jaar bouwde coach René Wolff aan een succesploeg op de baan. Na het WK gaat hij plotseling weg. „Het hele pakket past niet bij mij.”

Bondscoach René Wolff moedigt langs de baan in Apeldoorn Shanne Braspennincx aan, tijdens de wereldbekerwedstrijden van vorig jaar. Foto OrangePictures

Van zijn gezicht valt niet af te lezen wat baanwielercoach René Wolff denkt, als hij vanaf de balustrade van het Omnisport in Apeldoorn kijkt hoe ‘zijn’ renners traag nog wat rondjes cirkelen voor de fotografen. Voormalig wereldkampioen Theo Bos, die vorig jaar onder zijn leiding terugkeerde van de weg naar de baan. Laurine van Riessen, van olympisch medaillewinnaar op de schaats naar sprinttopper op de fiets. Matthijs Büchli, in Rio winnaar van olympisch zilver bij het keirin. Nog één keer wil de Duitse coach succes, bij het WK dat deze woensdag begint op de wielerbaan van Hongkong. En dan is hij weg.

„Nee, ik ben niet verdrietig om weg te gaan”, zegt Wolff stellig, vlak voordat hij met de baanploeg afreist naar Azië. Maar de abrupte breuk met de Duitse oud-topsprinter overschaduwde de voorbereiding op het WK. In zes jaar tijd bouwde Wolff een succesploeg, met naast het zilver van Büchli ook goud voor Elis Ligtlee in Rio. Hij uitte kritiek op technisch-directeur Johan Lammerts, maar de plooien leken gladgestreken toen wielerbond KNWU in november trots bekend maakte dat Wolff bijtekende, „twee jaar met een optie voor nog eens twee jaar”. Tot half maart ineens het bericht kwam dat Wolff na het WK toch opstapt.

„Ja, ik had een contract voor twee of vier jaar kunnen hebben”, zegt Wolff afgemeten. „Maar dat is er gewoon niet.” De in het Duitse sportbolwerk Erfurt opgegroeide coach wil weinig kwijt over zijn motieven. De KNWU, die volgens directeur Vincent Luyendijk juist graag met Wolff was doorgegaan, zou onvoldoende financiële middelen beschikbaar stellen om de successen uit te bouwen in Tokio 2020. „Het programma speelde een rol maar het hele pakket past niet bij mij”, luidt de summiere reactie van de coach. „Ik doe er tot 30 april, wanneer mijn contract afloopt, alles aan om voorwaarden te scheppen zodat de sporters kunnen presteren. Daar draait nu alles om.”

Hechte band

De band tussen renners en coach is hecht. „Als René weggaat, kun je ons bij elkaar rapen en weggooien”, riep sprinter Jeffrey Hoogland toen de contractverlenging in november op zich liet wachten. In de aanloop naar het WK willen de renners liever praten over hun sportieve doelen dan over het vertrek van Wolff. Maar Van Riessen en Büchli vroegen zich al vertwijfeld af wat de plannen van de bond zijn richting Tokio. Bij het WK in Hongkong zijn zulke gedachten uit den boze. „De atleten hebben de genomen beslissing geaccepteerd”, zegt Wolff. „Oké, het is jammer. Maar uiteindelijk moeten ze door.”

Natuurlijk zal het laatste grote kampioenschap met ‘zijn’ ploeg bijzonder zijn voor Wolff. Zes jaar lang samen, al die uren in de anonimiteit op de trainingsbaan in Apeldoorn, al die hoogte- en dieptepunten, van het goud van de door een blessure voor het WK uitgeschakelde Ligtlee tot het hartinfarct van sprintster Shanne Braspennincx in 2015. „Dit werk is heel intens. Ik vraag veel van atleten, atleten geven veel van zichzelf. Je gaat heel nauw samenleven en werken. Dan ontwikkel je een band.”

Zijn emoties tijdens het WK? „Leuk aan de ene kant, al zullen er ook lastige situaties zijn. Maar ik moet dat van mijn kant niet benadrukken. Het gaat om de prestaties van de atleten, zij hebben ons de laatste jaren vooruit gebracht. Fijn dat ik daaraan een bijdrage heb kunnen leveren. Maar wie er langs de baan staat en met welke gevoelens, speelt uiteindelijk geen rol.”