Lonneke Dort wint het Amsterdams Kleinkunst Festival

Dort werd door de jury geprezen om haar prikkelende kijk op grote thema’s en sterke liedteksten. Daniëlle Schel kreeg van het publiek de Publieksprijs.

Lonneke Dort, winnares van de AKF Sonneveldprijs, met haar prijs, een sculptuur van beeldend kunstenaar Pier van Leest. Foto Jaap Reedijk

Lonneke Dort heeft maandagavond in de Kleine Komedie in Amsterdam het Amsterdams Kleinkunst Festival gewonnen. In een finale met drie sterke vrouwen in de hoofdrol versloeg zij Daniëlle Schel, die de Publieksprijs won. Derde werd het duo De Lachende Derde, bestaande uit Sophie de Hart en haar begeleider Wouter van Dijk.

De finale van de dertigste editie van het festival bestond voornamelijk uit liedjes. Die waren geregeld ook goed en verrassend. Zodra er sketches werden uitgevoerd of verhalen verteld werd het niveau minder. De kritiek van de jury was inhoudelijk: de liefde en het verlangen naar een relatie domineerden als thema’s; de eigen navel overwoekerde de actualiteit en de wereld. „Maak jezelf relevant!” luidde de aansporing aan de finalisten van deze talentenjacht, die bedoeld is als opstap naar een professionele cabaretcarrière.

Bij de droogkomische Lonneke Dort zag de jury „sterke liedjes die taalvaardigheid laten horen en die kleine verrassingen in petto hebben”. Dort „begeleidt die woorden met gortdroge mimiek, een opgetrokken wenkbrauw en soms met een blik waar je even in blijft hangen.” Dort, die over een mooie, wendbare stem beschikt, zong het lied met de meest verfijnde melodie van de avond, over een ongelijke relatie, met als terugkerende, weemoedige regel „Ik hoef er bijna niets voor terug”.

Vileine en prikkelende kijk

Van haar kwam ook het spannendste moment, tijdens een antivluchtelingenlied, waarin ze onder meer voorstelde een muur te bouwen, met als stellig refrein: „Dit is van mij”. Het publiek moest die tekst meezingen, waarna Dort het lied liet eindigen in het stampende geluid van marcherende laarzen. Die uitwerking leverde haar van de jury een compliment op: „Met een vileine en prikkelende kijk op de grotere thema’s en sterke liedteksten weet Lonneke zichzelf steeds spannend te houden en het publiek naar haar hand te zetten.”

Daniëlle Schel, op elektrische gitaar begeleid door Peer Thielen, toonde aan een energieke, onbevangen persoonlijkheid te zijn op het podium. De jury constateerde dat ze een programma maakte „vol originele en ook eigentijdse thema’s en vondsten. Haar typetjes zijn sterk, doen een beetje pijn aan je hart en schuren op een fijne manier de lachspieren.”

Anders dan de andere twee acts begon Schel sterk, maar werd het alsnog een wisselvallig half uur. In een finale waarin de deelnemers hun onderwerpen dicht bij zichzelf zochten, koos Schel er wel voor om enkele keren een andere rol aan te nemen. Maar dat werd, weinig origineel, het typetje van een oudere vrouw die wegvlucht uit een liefdeloos huwelijk.

De vrouwenfinale werd gecompleteerd door het expressieve optreden van Sophie de Hart, kundig begeleid door gitarist Wouter van Dijk. Haar acteren maakte bij vlagen indruk, maar het materiaal was nog aan de prille kant. De jury noemde haar „eigenzinnig en met een sterke fysiek”.

Het komend jaar zullen de finalisten samen op tournee gaan.