Opinie

Trump weet nu hoe je respect oogst: aanvallen

Na zijn raketaanval op Syrië wordt Trump ineens als staatsman geëerd. Allemaal gevaarlijke schijn, meent .

Illustratie Ruben L. Oppenheimer

Niets leek de afgelopen maanden goed te gaan voor president Donald Trump. En dan, schijnbaar in een opwelling, geeft hij opdracht tot een aanval met 59 Tomahawk-raketten op een Syrisch vliegveld.

Na jaren van afschuwelijke bombardementen en folteringen, nadat Trump onvermurwbaar had geweigerd Syrische vluchtelingen in de Verenigde Staten op te nemen en nadat hij laatst nog duidelijk had gemaakt dat Washington niets zou doen om de Syrische president Assad ten val te brengen, zag Trump foto’s van kinderen met schuim op de mond na de zoveelste gifgasaanval – en veranderde plotseling van mening.

En net zo plotseling waren Obamacare, de chaos in het Witte Huis, de onbesuisde tweets en politieke warboel totaal vergeten, evenals de belangrijke top met de Chinese leider Xi Jinping waaraan Trump onvoorbereid leek te zijn begonnen.

The New York Times, die vanaf het moment dat de president aan de macht kwam een en al verontwaardiging was, wijdde nu kolommen aan de standvastigheid van de opperbevelhebber, die met zijn daad de wereld (oftewel China, Rusland en Noord-Korea) een lesje had geleerd.

The Wall Street Journal juichte Trumps stap natuurlijk toe, maar hetzelfde deed David Ignatius in The Washington Post, die stelde dat „de morele dimensie van leiderschap” haar weg naar het Witte Huis had gevonden.

Nieuwspresentator Brian Williams van MSNBC was zo opgewonden over de beelden van de raketaanval dat hij er maar één woord voor kon vinden: „Prachtig!”

Nu moet iemand ook wel een hart van steen hebben om geen plezier aan een bloedneus voor Assad te beleven. Het bombarderen met gifgas was een gruwelijke oorlogsmisdaad. Maar de aanval op een vliegveld vanwege foto’s in de ochtendkranten is geen strategie, en zal weinig helpen om een eind aan de burgeroorlog in Syrië te maken. Het heeft echter wel de aandacht afgeleid van Trumps politieke problemen.

Trump weet misschien niet zoveel van de wereld, en zeker niet veel van buitenlands beleid, maar in één kunst is hij meester: zelfpromotie door manipulatie van de media.

Hij weet hoe hij het nieuws moet grijpen. Als reality-tv-ster, verkoper van zijn eigen merknaam en politicus is hij consistent. Hij wil bewonderd worden als de grootste, machtigste en geliefdste man ter wereld.

Eén manier om in te spelen op de angsten en de wrok van miljoenen Amerikanen, gedesillusioneerd door eindeloze oorlogen, was de belofte om Amerika voorop te stellen en zich los te maken uit buitenlandse verwikkelingen in de handel, uit internationale instellingen en vooral uit militaire conflicten. Zoals hij laatst zei: „Ik ben geen president van de wereld en wil dat ook niet zijn.”

En zo stuitte hij op de beste manier om als stoere leider te worden toegejuicht. Zijn pogingen een geweldige president te zijn, liepen op niets uit, maar als opperbevelhebber lijkt hij een grote overwinning te hebben geboekt daar waar het voor hem echt telt: in de massamedia.

Mensen hebben misschien hun buik vol van de oorlogen die George W. Bush ontketende, maar de reactie op Trumps Tomahawks, zelfs in de verheven New York Times, heeft één ding duidelijk gemaakt: als de opperbevelhebber de strijd met een buitenlandse vijand aanbindt, kan hij rekenen op steun in de pers en onder het volk. Kritiek geldt dan snel als een soort landverraad.

Ook als Trumps optreden de conflicten in het Midden-Oosten niet zal oplossen – en zelfs als het alles nog erger maakt – heeft hij in eigen land een belangrijke overwinning geboekt. In de ogen van veel critici maakt hij nu een presidentiële indruk.

Sommige van zijn felste tegenstanders waren de neoconservatieven, dezelfde mensen die tot de oorlog van Bush in Irak opriepen. Zij moesten niets hebben van zijn beloften om zich uit buitenlandse conflicten terug te trekken. Nu scharen ze zich waarschijnlijk weer achter hem.

Trump heeft nog altijd geen strategie, niet in het Midden-Oosten en ook niet in Azië, waar de Noord-Koreaanse dictator zijn best doet om Trump te provoceren door raketten af te schieten. Maar Trump weet nu wat hij moet doen om als groot leider te worden bewonderd.

Er is een Amerikaanse vliegdekschip op weg naar het Koreaanse schiereiland. Een aanval op Noord-Korea zou, anders dan kruisraketten op een vliegveld in Syrië, tot een kernoorlog kunnen leiden. Maar de morele dimensie is hersteld. Prachtig!