Hoe eet je een paashaas?

Wat eten we? Deze week de paashaas. Waar te beginnen zonder dat je gruwelijke verminkingen veroorzaakt?

We eten paashaas. Maar hoe te beginnen? Dat is niet alleen een paasprobleem. Het is een terugkerend feestdagprobleem. De sinterklaas van suikergoed, de kerstmankaars (ok, die eten we niet) en de chocoladepaashaas, alle drie verliezen ze hun karakter zodra wij ze in gebruik nemen.

Eten of aansteken veroorzaakt gruwelijke verminkingen. De brandende kerstman raakt eerst onthoofd. Onontkoombaar, want de lont steekt boven zijn vrolijke rode muts uit.

Bij een sinterklaas of bij de paashaas is er keus. De bovenkant of de onderkant eerst? De voorkant of de achterkant?

60 procent van de paashaaseters begint met de oren, was de uitkomst van een Amerikaanse internetenquête. Hij staat genoemd in een grappig bedoeld artikel (Seizoensgebondenheid van ooramputaties bij chocohazen) dat drie Amerikaanse plastisch chirurgen publiceerden in het wetenschappelijk tijdschrift The Laryngoscope van april.

Een paashaas zonder oren ziet er meteen flink verward uit. Het is beter het dier niet in die situatie te laten voortleven. Dus het is voor iedereen het beste om door te eten.

Wat doet de paashaas in het Paasverhaal? Theoloog Rikko Voorberg legt uit

Een enkele keer is er een wonderbaarlijke transformatie. Toen vorig jaar bij ons thuis de heerlijke oren van een paashaas (van witgemarmerde melkchocolade) in onze monden wegsmolten, zagen we opeens dat het haasrestant een mooie uil was geworden. Hij stond ons wijs aan te staren, maar bij nader inzien toch met een gat in zijn kop. Hij liet snel het leven.

Het is natuurlijk geen pretje om met de oren te beginnen. Maar veel erger zijn de bruten die de haas of sinterklaas met enkele forse klappen in brokken slaan om daarna onbekommerd chocoladesnippers te eten. Dat zijn vast de mensen die niet even aan het vrolijk huppelende diertje denken als ze een stukje lamsbout eten. Terwijl die gedachte juist zo nuttig is voor het genot én voor het voornemen het vlees eten tot een duurzaam minimum te beperken.

Een paashaas zonder oren ziet er meteen flink verward uit, dus het is voor iedereen het beste om door te eten

Hoeveel paashazen er jaarlijks worden gegeten valt niet te achterhalen. Het Centraal Bureau voor de Statistiek ziet de paashazen over het hoofd. Er is geen brancheorganisatie die de paasomzet aan chocola bijhoudt, laat staan dat de paaseitjes en de hazen zijn uitgesplitst. We weten alleen, dankzij het Centraal Bureau Levensmiddelhandel (CBL), dat de supermarkten in de week voor Pasen ongeveer 100 miljoen euro meer omzet boeken dan in normale weken. De omzetstijging met Pasen, zegt CBL-directeur René Roorda, „is tegenwoordig net zo groot als die voor Kerst”. Dit jaar verwachten de supermarkten een recordomzet van 800 miljoen in die laatste week van de vastentijd.

De haas heeft natuurlijk niets met het christelijke Pasen te maken. De hazen zijn waarschijnlijk een vruchtbaarheidssymbool voor het voorjaar dat in de afgelopen eeuwen aan een christelijke feestdag is gekoppeld.

Een goede paashaas is heerlijk, maar uit gezondheidsoogpunt is een hele of halve haas al snel te veel. Nederlands onderzoek heeft wel eens laten zien dat chocola gezond is. Maar een dosering van één paaseitje per dag (10 gram) pure chocola volstaat. Bijna alle paashazen zijn zwaarder dan 100 gram, maar niemand doet langer dan 10 dagen over zijn haas.