Recensie

Celloconcert van De Raaff wil je direct nog eens horen

Solist Marien van Staalen noemt het ‘een wonder’: het Celloconcert (2013) van Robin de Raaff. Wonder is een groot woord, maar geïnspireerd vakmanschap is het zeker; én zo’n stuk dat je wanneer het is afgelopen meteen opnieuw wilt horen, waarna het bij iedere luisterbeurt beter wordt. Vanaf de verstilde opening voor cello en ruisend slagwerk sleept De Raaff je mee naar de extatische en apocalyptische visioenen die hij zo gedetailleerd kan schilderen, met parelend hoog en omineus grommend laag. Van Staalen excelleert in deze opname van de première door het Rotterdams Philharmonisch, waarvan hij jarenlang solocellist was. De elegische cellomelodie in het tweede en de desolate pseudocadens in het derde deel zijn schitterend. Na het Celloconcert volgen twee eveneens spannende stukken van De Raaff in topuitvoeringen door Nederlandse orkesten: het tien jaar oude Entangled tales door het Residentieorkest en de recente Derde symfonie ‘Illumination… Eclipse’ door het Gelders Orkest.