Recensie

De naam van de druif

twijfelt of dit het juiste moment is om Turkse wijn aan te prijzen. Hij doet het wel.

Bij marketing is timing essentieel. Zodoende vroeg ik mij af of het goede of slechte timing was toen ik afgelopen week een aantal proefflessen wijn uit Turkije ontving. De recentelijk gegenereerde gratis publiciteit in de media was immers enorm. De Turkse minister van Familiezaken werd het land uit gezet. Aanhangers van Erdogan vierden vlaggetjesdag in Rotterdam. De lange arm van Ankara blokkeerde bankrekeningen van Turkse Nederlanders. Er waren vechtpartijen bij de Turkse ambassade in Brussel. En NRC ruimde afgelopen zaterdag drie pagina’s in voor hier wonende Turken die hun bezorgdheid uitspraken.

Was dat allemaal niet het geval geweest, had ik dan wel aandacht besteed aan dit duo? Op sociale media had een andere wijn uit Turkije de afgelopen tijd over belangstelling al niet te klagen. Er kwamen diverse posts voorbij met het etiket van Kutman, volgens velen een kernachtige samenvatting van de ontstane situatie.

Maar mijn Turkse wijnen moeten het niet van hun naam hebben. Eerder van het gebruik van autochtone druiven. Zo bevat de witte emir en misket. Die laatste kent echter zijn oorsprong in Bulgarije. En daar wil ik het nu maar even niet over hebben. De rode is een bordeauxblend die van zijn wijnmaker ook nog een portie kalecik karasi heeft meegekregen, een volbloed Turkse variëteit. Een krachtige, kruidige, zondoorstoofde, exotisch aandoende wijn van goede kwaliteit is het resultaat. Het domein staat niet voor niets op de kaart van onder andere sterrenrestaurant The Fat Duck.

Over de producent, Château Kalpak, had ik graag meer willen weten. Maar het intikken van www.kalpak.net brengt mij niet verder dan hun homepage. Daarop verder klikken doet mij vervolgens in het internetniemandsland belanden. Ach ja, dat is waar ook: websites van alcohol producerende bedrijven en dus ook van wijndomeinen worden geblokkeerd door de Turkse overheid.