Column

Van Praag

Er waren weer eens verkiezingen in de voetbalwereld. De Europese voetbalbond UEFA koos in de Finse hoofdstad Helsinki nieuwe bestuurders. Er was ook een Nederlandse kandidaat: Michael van Praag. Weer Michael van Praag. Voor de niet-volgers van de voetbalpolitiek: bij iedere verkiezing binnen de voetbalwereld is Michael van Praag onze kandidaat. Het is totaal onduidelijk of iemand hem vraagt om zich te kandideren of dat hij dat gewoon zelf doet, maar hij is onze kandidaat. Ondanks dat Michael van Praag op kosten van anderen graag en veel campagne voert voor Michael van Praag, wordt hij buiten Nederland – hij is voorzitter van de KNVB en was voorzitter van Ajax – nooit gekozen voor de echt belangrijke posities.

Begrijpelijk wel, want Michael van Praag zou zomaar een romanpersonage kunnen zijn. Zo is hij behept met de ijdelheid van Lambik uit de strip Suske & Wiske, het zelfvertrouwen van Donald Trump en de daadkracht van wethouder Hekking van Van Kooten en De Bie, maar zelf herkent hij zichzelf waarschijnlijk eerder in Nelson Mandela of Barack Obama.

Met die man ging voetballand Nederland de boer op, toen er nieuwe voorzitters voor eerst de FIFA en daarna de UEFA werden gezocht. Michael van Praag verkocht zichzelf als open, direct en eerlijk. Zo zei hij heel eerlijk dat hij het van groot belang voor het totale Nederlandse voetbal vond dat er Nederlandse bestuurders bij UEFA en FIFA zitten, het liefst heette zo’n bestuurder Michael van Praag want van Michael van Praag wist je zeker dat hij knokte voor het Nederlandse belang. Zo stemde Michael van Praag vlak voor de verkiezingen van de nieuwe UEFA-president, waarbij Michael van Praag een van de kandidaten was, geruisloos voor het voorstel om de grote voetballanden te belonen met extra plaatsen in de Champions League, waardoor het mede dankzij Michael van Praag voor Nederlandse clubs bijna onmogelijk is geworden om zich voor dat toernooi te plaatsen. Wat Michael van Praag nog meer voor het Nederlandse voetbal heeft gedaan is minder transparant, behalve dan dat hij namens ons graag achteraf een oordeel velt over bestuurders die bewezen corrupt zijn geweest.

Na al die voor hem dramatisch verlopen verkiezingen sprong Michael van Praag op de bagagedragers van de nieuwe al dan niet corrupte voorzitters om toch maar vooral zijn huidige functie bij de UEFA te kunnen behouden. Dat loonde: deze week werd hij op het nippertje dan toch herkozen. Na afloop zei hij bescheiden: „Ik ben blij voor het Nederlandse voetbal!”

heeft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.