Recensie

Van Luijk maakt schets van eenzame ziel Schubert

Dans ‘The Nonsense Society’ gaat over de verlangens van Schubert, maar net zo goed die van de hedendaagse mens: gezondheid, status, succes, seks.

Hij is de status van beginnend choreograaf wel ontgroeid en werkte ook al met een wat grotere bezetting, maar Jasper van Luijk (1987) lijkt een voorliefde te hebben voor kleine bezettingen: solo’s, duo’s en trio’s. Deels misschien uit praktische (financiële) overwegingen, zeker ook omdat daar zijn kracht ligt, zoals uit zijn laatste werken bleek.

Ook het nieuwe The Nonsense Society is bescheiden van schaal. Als vertrekpunt heeft Van Luijk die Unsinnsgesellschaft genomen, het geheime Weense kunstenaarsgenootschap waarvan componist Franz Schubert twee eeuwen geleden een centrale figuur was. Maar vooral is Van Luijks creatie een geabstraheerde afspiegeling van Schuberts romantische – en aardsere – verlangens.

Twee dansers (Andrea Hackl en Mark Christoph Klee) en cellist Antonis Pratsinakis doemen langzaam op uit de duisternis op het lege toneel. Traag ook komt de choreografie op gang, met kleine draaiingen die, vanaf de schouders, steeds grotere lijnen door het lichaam trekken, dat uiteindelijk vrij door de ruimte danst.

Pratsinakis contrasteert flarden van Schuberts muziek met een hedendaagse compositie op elektronisch versterkte, moderne cello. Daarmee verbindt hij heden en verleden. Ook de losse woorden die groot op de achterwand worden geprojecteerd doen dat. Ze vormen een samenvatting van Schuberts verlangen, maar net zo goed die van de hedendaagse mens: gezondheid, status, succes, seks.

De naam Therese is een onmiskenbare hint naar Schuberts biografie: Therese Grob was zijn jeugdliefde die hij niet kon trouwen, reden (waarschijnlijk) waarom hij zijn troost soms zocht bij een prostituee, met desastreuze gevolgen voor zijn gezondheid. Onwillekeurig lijken sommige bewegingen van Hackl en Klee aanknopingspunten: de afstand die aanvankelijk tussen hen bestaat, en de manier waarop de vrouw uiteindelijk als een amoebe op en aan hem blijft kleven.

Met veel momenten van verstilling riskeert Van Luijk dat de aandacht verslapt, maar als geheel is The Nonsense Society een stemmige schets van een eenzame ziel.