Cultuur

Interview

Interview

Foto Andreas Terlaak

Future Islands: ‘Ik ga ver om bij de mensen iets los te peuren’

Interview Future Islands-zanger

Vrijdag verschijnt het nieuwe album van Future Islands. Zanger Samuel T. Herring valt op vanwege zijn energie op het podium. „Ik sla mezelf opdat de toeschouwers iets voelen.”

In het biercafé van brouwerij Oedipus in Amsterdam-Noord schenkt de Amerikaanse band Future Islands het een na het andere gesmeerde discobrouwsel over de zaal uit. Slechts driehonderd door loting gekozen toeschouwers, zijn aanwezig bij het intieme optreden ter viering van het nieuwe album The Far Field.

De muzikanten van Future Islands voeren hun stimulerende baslijnen en licht hysterische synthesizerpartijen soepel uit, terwijl zanger Samuel T. Herring zijn opwinding kanaliseert tot sidderende coupletten. De muziek klinkt opgewekt en melancholisch tegelijk.

Maar in Amsterdam-Noord overheerst de feestelijkheid, want de brede Samuel T. Herring is een van de aantrekkelijkste performers van dit moment. Als een excentrieke fitnessinstructeur zwiert Herring met gespierde bewegingen van links naar rechts. Zijn diep gebogen knieën klappen ritmisch heen en weer. Moeiteloos veert hij vanuit gehurkte positie op naar schouderhoogte.

En net zoals zijn grauwende stem de klaterende kadans van de nummers doorsnijdt, krijgt die zelfverzekerde swing een tegenstrijdig accent: door de kastijding die hij zich toebrengt. Herring stompt op zijn borst, slaat zichzelf meermalen met vlakke hand in het gezicht.

Martelaarscomplex

Future Islands, uit Baltimore, Maryland, bestaat sinds 2006, toen de drie leden elkaar op de kunstacademie ontmoetten. Bassist William Cashion, keyboardspeler Gerrit Welmers en Herring maakten drie albums, voordat ze een groot publiek bereikten in 2014, met het album Singles. Ze werden extra bekend door een optreden in het tv-programma van David Letterman, waar Herrings bijzondere presentatie opviel.

Een paar dagen voor hun concert, zit Samuel T. Herring in een Amsterdams hotel en vertelt over zijn muziek en podiumgedrag. „Misschien heb ik een martelaarscomplex’’, zegt hij over zijn zelfkastijding. Met een scheef lachje: „Ik ga ver in mijn streven om bij de mensen iets los te peuren. Als zanger heb ik een machtige positie. Mensen kijken naar mij en leven met mij mee. Ik sla mezelf opdat de toeschouwers iets voelen. Ik breek me open, zodat zij zichzelf kunnen openbreken.”

In 2015 stond Herring met zijn band op Best Kept Secret: hij verliet het podium op een wel heel originele manier.

Volgens Herring is dit de ‘kern’ van het concert. „Ik doe alles, alles wat nodig is om bij de mensen emoties te laten stromen. Dat maakt een concert geslaagd: een onverwachte combinatie van mensen, die samen iets kunnen voelen. En dansen”, hij grijnst. „In New York dansten ze vroeger niet bij onze optredens. Dat was vreselijk. Inmiddels wel, gelukkig.”

Het nieuwe album The Far Field werd geschreven in de winter van 2016. De lijn van gestroomlijnde synthipop, die was ingezet op Singles, is hier voortgezet in twaalf nieuwe, helder pulserende klankstromen, met een voortdurende disco-klop. De drie muzikanten werkten snel, zegt Herring. „Onze nummers worden binnen een paar uur gemaakt. Als het binnen die tijd niet lukt, is het niet de moeite waard, vinden we. Er moet niet eindeloos geprutst worden.” Maar al zijn de liedjes snel af, er was één nummer dat jaren kostte. Shadows schreef Herring al in 2014, ten tijde van het vorige album. „Het is een duet maar ik kon niet bedenken wie de vrouwelijke partij moest zingen.” De verlossende naam van Debbie Harry werd genoemd door de producer van de nieuwe plaat, die kort ervoor met Blondie had gewerkt.

Verbroken relatie

„Ik wilde een gerijpte stem, van een vrouw met een zekere status. Debbie bleek perfect om dit te verwoorden. Debbie Harry is niet zomaar een vrouw, ze is legendarisch.” Harry zingt het uitdagende duet tegelijkertijd verleidelijk en als smeekbede: ‘Why don’t you just take me?’.

„De dualiteit van de natuur, die zit ook in ons.”

In de afgelopen jaren kreeg de tekst van het nummer voor Herring een andere betekenis. „Het is niet per se een liefdesliedje. Het gaat over iemand die vasthoudt aan het verleden en niet vooruitkomt, ook in de liefde. De vrouwenzang vertegenwoordigt ‘de geest van het universum’, een soort opperwezen dat de hoofdpersoon toespreekt en aanmoedigt.” Hij is even stil. „Toen ik het nummer schreef was ik degene die hulp nodig had. Ik leed onder een verbroken relatie, ik kon het verleden niet loslaten. Maar nu ik het eindelijk zong, had ik een relatie achter de rug met iemand die in een ingewikkelde situatie zat. Nu was zij degene die geen liefde kon accepteren, doordat ze vasthield aan het verleden. Het perspectief tussen man en vrouw was gewisseld.”

In de winter van 2016 had Herring een relatie met een vrouw in Colorado, vertelt hij. Dat verklaart de grote hoeveelheid sneeuw, die voorkomt in de liedjes op The Far Field. Sneeuw stormt, raast en hoopt zich op tot een ondoordringbare muur, maar soms is de sneeuw ook zacht en lieflijk. „De sneeuw hield me bij mijn liefde vandaan. Aan de andere kant, als we binnen zaten, samen bij het vuur, was de sneeuw onze beschutting tegen de buitenwereld.’’

Future Islands was de afgelopen jaren bijna ononderbroken op tournee door Amerika en Europa. De stedelijke landschappen van hun tour-bestaan, krijgen op The Far Field een tegenwicht in natuurthema’s, als zee, rivier, tuin en ochtenddauw. „Ik ben geïnspireerd door naturalistische poëzie”, zegt Herring. „Ons album is vernoemd naar een gedicht van Theodore Roethke. Hij was zoon van een botanist. Maar hij beschreef niet de mooie bloemen, hij had het liever over de modder en de aardwormen.

„Ik ben opgegroeid in North-Carolina, bij zee. De zee is een voor de hand liggende metafoor. Als je aan zee staat zie je oneindigheid, en er is het reinigende aspect, het vredige. Maar de onderstroom is gevaarlijk: de zuigkracht van het duistere.” Hij kijkt grimmig. „Dat is de dualiteit van de natuur, en die zit ook in ons. In mij, althans.”