‘Ik ben 54, maar ik voel me helemaal niet zo’

Spitsuur

Eric Stubbé (54) verdiende zijn vermogen met het verhuren van opslag aan particulieren. Nu maakt hij veel reizen en deelt hij zijn rijkdom met anderen. „Als ik ziek word, kunnen ze me al die mooie belevingen nooit meer afnemen.”

Eric: „Het lukt mij vrij aardig vijf kwartier in een uur te stoppen zonder dat ik stress ervaar.” Foto David Galjaard

Eric: „Ik slaap vijf à zes uur per nacht, dat is voldoende. Zodra de wekker gaat, pak ik gelijk mijn mobiel en begin ik alvast mail te beantwoorden. Als kind zag ik mijn vader in bed altijd de krant lezen, en ik heb die liefde voor nieuws overgenomen. Ik luister naar de radio, kijk het journaal en lees de krant.

„Onder de douche ontspan ik en neem mijn to-do-list voor de dag door. Daarna laat ik de honden uit, ontbijt, en begin ik mijn werkdag. Meestal zit zo’n dag compleet vol met afspraken. Het lukt mij vrij aardig vijf kwartier in een uur te stoppen zonder dat ik stress ervaar. Ik vind het ook niet erg om op zondag te werken. Tenminste, zolang ik het uit mijn eigen drive doe, en ik niet moet.

„Mijn zoon Jord is om de week bij mij, want ik zit op dit moment in een scheidingsproces. Als hij er is, zorg ik dat ik rond zeven uur thuis ben zodat we samen kunnen eten. Mijn oudste zoon Stijn is militair, dus die is doordeweeks in de kazerne. En Laurien studeert. Ze komen in het weekend thuis, maar hebben dan ook hun eigen feestjes en afspraken. Daarom vind ik het fijn om veel met ze weg te gaan: laatst zijn we met z’n vieren gaan duiken.”

Gemak verkopen

„Op advies van mijn vader ben ik vrij jong gaan beleggen, toen ik tien jaar was. Mijn eerste vermogen verdiende ik op mijn 32ste. Ik werkte toen bij een bank, maar wilde graag wat voor mezelf opzetten. Opslag voor particulieren was op dat moment al groot in Amerika, en dat leek me wel wat: je verkoopt eigenlijk gemak, en dat past bij een van mijn kernwaarden. Ik wil het mensen gemakkelijker maken. Op een duikvakantie op Curaçao ben ik alles gaan uitdenken, en ben toen naar de Verenigde Staten gegaan om inspiratie op te doen. Uiteindelijk heb ik een pand gevonden in Amsterdam-West, dat ik heb omgebouwd tot een mini-opslag. Dat is nu 18 jaar geleden, en inmiddels heb ik 17 vestigingen in Nederland, en nog 17 die in aanbouw zijn. Ik heb 65 mensen in dienst.”

Mont Blanc

„Doordeweeks kookt de hulp, die elke dag even komt. En in het weekend kook ik zelf, vaak een goed stuk vlees met groente. De boodschappen doe ik meestal ook zelf, dat vind ik helemaal niet erg om te doen. En ik sport – ik hockey twee keer per week, en soms ga ik naar de sportschool. En als dat niet gaat, ga ik buiten rennen of skaten. Ik ben 54, maar ik voel me helemaal niet zo.

„Ik heb ook twee keer de Mont Blanc beklommen, helaas ben ik door het weer nog net niet tot de top gekomen. In september ga ik de Kilimanjaro op. Toen ik 50 werd, heb ik een groot feest gegeven, en aan iedereen gevraagd mij een boek of film te geven van een plek op de wereld waar ik naartoe zou moeten gaan. Een vriend kwam met de Mont Blanc. Ik doe het samen met 25 anderen, en tijdens het klimmen halen we geld op voor de twee scholen die ik in Kenia heb. Ik geloof in investeren in opleiding voor kinderen en daarmee de wereld iets beter te maken.

„Reizen vind ik heel inspirerend, dus ik zorg ervoor dat ik elke maand even naar het buitenland ben. Vorig jaar ben ik nog naar Brazilië gegaan voor de Olympische spelen. En ik heb een deel in een huis in Zuid-Afrika, waar de Big Five zo om je heen loopt.

„Wat ik altijd denk: ik kan overmorgen ziek worden en nog maar drie maanden te leven hebben. Wat ze me dan nooit kunnen afnemen zijn al die mooie belevingen. Het hoeft niet allemaal ver en snel te zijn, over de Vecht varen vind ik ook heerlijk. Eigenlijk heb ik te weinig tijd om al die leuke dingen te doen.

„Waar ik wel altijd tijd voor vrijmaak zijn rally’s. Ik rijd er ongeveer drie per jaar. Ik heb een Peugeot Eclipse uit 1936, een Rover 75 uit 1953, en een Wiesmann uit 2007. En dan nog een BMW i8. Het mooie van zo’n rally rijden is ook dat je veel andere ondernemers ontmoet. Ondernemers denken in mogelijkheden, dat vind ik zo inspirerend.”

Aanbiedingen in de supermarkt

„Ik ben zuinig opgevoed en wars van verspilling. Ik heb jarenlang ook gelet op aanbiedingen in de supermarkt. Ook nu nog vind ik het leuk om in het buitenland een supermarkt binnen te wippen. Even kijken hoe het daar geprijsd is, hoe ze het aanpakken. Ik kan goed hoofdrekenen, en reken alles dan door.

„De kinderen heb ik ook zo opgevoed: ze kregen zakgeld, en daarvoor moesten ze een uur in en om het huis werken. Daar kregen ze een loon voor wat niet veel afweek van het minimumloon. En als we iets luxe doen, dan reken ik ook voor hoeveel uur ze daarvoor zouden moeten werken. Niet elke keer, maar wel om ze het gevoel te geven dat het niet ‘normaal’ is, dat we ons gelukkig mogen prijzen.

„Het is wel fijn dat je door geld de mogelijkheid hebt om mensen te verrassen. Maar liever doe ik dat uit mezelf dan dat mensen zeggen: ‘Oh, Eric betaalt wel.’ Uiteindelijk draait het allemaal om contact met mensen, en vind ik het fijn te kunnen delen. Zo stond ik in Zuid-Afrika met onze huisbeheerder uit Zimbabwe te praten, hij vertelde me dat een luipaard zijn koe had gedood. Een ramp natuurlijk. Dan kan ik het niet nalaten om bij het weggaan een koe aan hem te geven.”