Recensie

‘Het leven is droom’ wordt met bravoure gebracht

Theater

Voorstelling ‘Het leven is droom’ buigt door van de poëzie. Cast en regisseur weten het vierhonderd jaar oude stuk met bravoure te brengen.

Foto Sanne Peper

Als een vluchteling in een tentenkamp ligt koningszoon Sigismond halfnaakt tussen stapels kleren. Meteen na zijn geboorte heeft zijn vader hem verbannen in een toren, want in de sterren staat geschreven dat hij onheil zal aanrichten. Sigismond weet niets van dag en nacht, van droom en werkelijkheid, van mensen en fatsoen: alles is voor hem droom of nachtmerrie.

De Spaanse militair en toneelschrijver Calderón de la Barca schreef met Het leven is droom (La vida es sueño, 1635) een theaterstuk dat doorbuigt van de schitterende poëzie. Terecht laat regisseur Olivier Diepenhorst bij Toneelschuur Producties het taalkunstwerk klinken. Actrice Julia Akkermans opent de voorstelling met vrolijke twinkeling in de ogen: we gaan vooral luisteren naar zeventiende-eeuwse verzen.

Dan begint het te woelen onder de kleren: Sigismond, gespeeld door Krisjan Schellingerhout, ontwaakt uit zijn lange nacht. Hij ziet eruit als een nóg weerbarstiger versie van Hamlet en vervloekt de dag van zijn geboorte. Mooi is het taalspel waarin hij zich uit waarom hij „niet de vrijheid krijgt van vogels, die gewiekte veldboeketten”. Titus Muizelaar als zijn vader is een waardige man en gunt hem een dag de troon. Een onstuimig en bij vlagen spannend drama ontvouwt zich, waarin Sigismond zich op verrukkelijke wijze misdraagt: hij gooit de eerste de beste edelman van het balkon en zit dames achterna. Begrijpelijk: hij is een jongeman zonder opvoeding. Zijn grote liefde is de androgyne Rosaura, met brille gespeeld door Akkermans. De zinsbegoocheling krijgt in hun idylle wrede kanten. Is zij man, vrouw, wie is zij?

Calderóns stuk is als een allegorie. De personages zijn eerder symbolen, soms nogal schetsmatig en niet zo rijk geschakeerd als bijvoorbeeld in Hamlet. Het is daarom des te knapper dat Diepenhorst en zijn cast dit stuk van vierhonderd jaar terug kunnen brengen. Dat is dankzij het wonder van de gekozen speelstijl: zonder enige plechtstatigheid, eerder met bravoure.