Column

Gevoelige zangeres

Mijn oudste dochter weet tegenwoordig veel meer van popmuziek dan ik. Ze schrijft erover in het popmagazine Heaven. Ik doe als oude popknar amechtige pogingen om bij te blijven, maar dat wil niet altijd lukken. Het is me al enkele keren komen te staan op de laconieke constatering: „Jij zult er wel niet van gehoord hebben.”

Om te demonstreren dat ik soms nog best aardig meedobber op de tijdgeest, vroeg ik laatst: „Wat vind jij van die Ed Sheeran?” Dat werkt goed: achteloos zo’n naam droppen alsof je het oeuvre van Ed Sheeran van haver tot gort kent. „Hoe kom jij nou aan Ed Sheeran?”, vroeg ze. Hoorde ik eindelijk weer iets van ontzag? Ik vertelde dat ik op Spotify zijn muziek had opgezocht, nadat ik in de krant over zijn reusachtige roem had gelezen.

Ze haalde haar schouders op. „Het doet me niks. Ik vind het te gelikt, te commercieel.” Gelikt was het zeker, dacht ik, maar ik kon niet ontkennen dat ik een zwak had voor sentimentele popmuziek, zoals die van Sheeran. Traantjes zijn er om geschreid en weggepinkt te worden. „Wie vind jij op dit moment dan wél goed?”, vroeg ik. „Courtney Marie Andrews”, zei ze zonder aarzeling. Ik slikte. Daar had ik weer eens nooit van gehoord.

Ze begon enthousiast te vertellen. Courtney Marie Andrews bleek een 26-jarige Amerikaanse zangeres, gespecialiseerd in folk en country, die de wereld afreist met haar zelfgeschreven repertoire. De recensenten reageren bewonderend op haar werk, vergelijken haar met Emmylou Harris en Joni Mitchell. Ryan Adams noemde haar een fenomenale songwriter.

Mijn dochter liet me haar interview met Andrews lezen dat binnenkort in Heaven verschijnt. Muziek was haar bestemming, wist Andrews al op haar zestiende, toen ze het ouderlijk huis in Phoenix, Arizona, verliet en op reis ging met haar gitaar. „Don’t do drugs”, waarschuwde haar moeder. „Ik sliep onder bruggen of in een tent en het maakte niet uit of er maar twee mensen waren bij een optreden. Ik was gewoon gelukkig dat ik muziek kon maken.” Ze heeft sindsdien zes albums gemaakt en vooral het laatste, Honest Life, lijkt aan te slaan.

„Ik zag haar aankomen bij haar concert in Utrecht”, vertelde mijn dochter, „ze moest zelf al haar spullen uit de auto halen, maar ze klaagde nergens over, ze accepteert dat het er in deze fase bij hoort. Maar het succes groeit, veel van haar concerten in Europa raakten uitverkocht. Er zijn er maar weinig die doorbreken, haar moet het kunnen lukken.”

Ik luisterde naar Honest Life. Inderdaad, een voortreffelijke zangeres, eerder Emmylou Harris dan Joni Mitchell. Ze schrijft gevoelige nummers, het titelnummer is er het beste voorbeeld van – een pareltje. Ze schreef veel nummers in België, waar ze met Milow optrad en een moeilijke, eenzame periode doormaakte.

„Maar …”, zei ik tegen mijn dochter, „ik heb wel het gevoel dat ik het eerder heb gehoord.” Ze knikte: „Dat is iets wat ik door mannen van jouw leeftijd vaker hoor zeggen over popmuziek. Hoe komt dat toch?” „Wij kennen het genre te goed”, antwoordde ik, „we zijn niet meer zo onbevangen als jij, we laten ons niet gemakkelijk verrassen.” „Jammer voor jullie”, zei ze. „Wacht maar”, zei ik, „over twintig jaar voel jij het ook zo.”

Maar het blijft jammer, dacht ik erachteraan.